TAKSIDA…
(Qatra)
Kun issigʻida yoʻlga chiqib ovora boʻlmay, deb taksi chaqirdim. Mashina kelib, manzilga yoʻl oldik.
Xayol surib ketayapman. Eʼtibor berib qarasam, sochlarining oqidan qorasi koʻp, yuzida horgʻinlik aks etgan haydovchi mashinani nihoyatda yaxshi boshqarar edi. Koʻchalarni, odamlarni tomosha qilib oʻtirib, koʻzim rulga qistirib qoʻyilgan qogʻozga tushdi. Qarab, qarab, oxiri qiziqishim ustun kelib soʻradim:
– Amaki, anavi qogʻoz nima?
– Qaysi? Haa, bumi? Bu oʻzbekcha soʻzlarning inglizcha tarjimasi.
– Nega??
– Til oʻrganyapman. Bu avvalo oʻzimga foyda. Keyin, nevaralarimning dars qilishiga yordamlashaman.
– Qoyil, lekin! Necha yoshdasiz, amaki?
– Ellikka kirdim...
Ajabo? Ellik yoshda baʼzilar «boʻldi, hayotimning yarmidan koʻpini yashab qoʻydim» deb, oyoq-qoʻlini choʻzvolishadi. Kimdir esa yashashda, intilishda davom etadi.
Oʻylayman, Allohning odamlarni turfa feʼl-atvorli qilib yaratganining ham bir hikmati bordir-da?!
Sevara ISMOILOVA.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
