Ayolga ehtirom

(Aziz va muhtarama opa-singillarimga bagʻishlayman)

Quvonchning rangi bor, men uni koʻrdim:

Yetti iqlim aro boʻlguday chiroy.

Uning ogʻushida baxtni simirdim,

Uning qarshisida gʻarib qoldi oy.

Shu latif ranglarga qorishib ketgan,

Fayziyob onlarning gashtini surdim.

Ayolning qoʻlida tebranib turgan,

Dunyo beshiklarin shu rangda koʻrdim.

Shunchalar buyukmi, quvonch shevasi –

Dunyoni bagʻriga bosguday Ayol!

Qarang-a! Yuzida baxtning jilvasi,

Koʻzlarida esa jannatiy xayol!

"Inga”lab ulgʻayar qoʻlida dunyo,

Ayol quvonchining chegarasi yoʻq.

"Bolam!” – deb emranib kelganda goʻyo,

Dunyo bolalarin begonasi yoʻq.

Ana, koʻrdingizmi, turishlarini,

Muhabbati ulugʻ, mehrda tengsiz.

Oydan-da suluvroq kulishlarini,

Bolasiga berib oʻtguvchi Dengiz!

Men ham bola boʻldim aziz Onamga,

Hayotday iforli bagʻriga singdim.

"Jonim”, - deb jondayin aziz bolamga,

Talpinib turmoqni undan oʻrgandim.

"Bolam!” – deb talpinsam koʻngilim aro,

Quvonchlar rangida toʻkilar gʻazal.

Choʻlponning tilida ahli shuaro,

Bayt oʻqir: "Oydan-da, kundan-da goʻzal!”.

Bilaman, moʻʼjiza – Yaratganga xos,

Yashamoq – biz uchun oddiy qoida.

Xudoyimning oʻzi qoʻydimi ixlos,

Jannat rangin toʻkmish Ayol poyiga!

Robiya.

(Foto - http://uza.uz)