Ustozni soʻroqlab...

Xivchin otlar minib, “koʻpkari” surgan,

Bolalik! Men seni sogʻinib ketdim.

Qoʻngʻiroq saslari jaranglab turgan

Qadrdon maktabga xayolan yetdim.

Koʻzlarga jo etib Vatan suvratin,

Har dilda uygʻotgan buyuk muhabbat.

Maktab! Bolalikning havas, hayratin

Dunyo yoʻllariga eltguvchi qudrat!

Shunchalar farahli, begʻubor makon,

Osmoni orzular rangida, koʻrkam!

Bagʻrida moʻʼjiza tugʻilib har on,

Xuddi shu makondan boshlanar koʻklam!

Ana, nigohlari quyoshday porlab,

Alifbo koʻtarib kelar muallim!

Qalblarga Ona Yurt mehrini joylab

Boshlanar sinfda ilk saboq – taʼlim!

Oppoq qogʻoz uzra kun oʻtgan sayin,

Harflar karvoni tizilar bir-bir.

Qoʻlimizdan tutgan qoʻllari mayin

Ustozlar mehriga bormikan taʼbir!

Kim axir unutar, “Ona” deb yozib,

Hijjalab oʻqishni oʻrgangan onni.

Moziy sirlarini birma-bir ochib,

Moʻʼjiza yaratgan qutlugʻ makonni!

Tanaffus paytlari yugurib, horib,

Oʻyinlar qurardik bir-biridan soz.

Qizlarning sochidan tortqilab, tortib,

Shoʻxlik qilganimiz kechirgan Ustoz!

O, bebosh bolalik – begʻubor olam,

Xotiram koʻshkida porlab turgan moh.

Eng obod, aziz va muqaddas goʻsham –

Bolaligim mening – eng odil podshoh.

Oʻshal podshoh amri-maʼruflarini

Goʻzal sabri ila aylagan eʼzoz.

Men qanday keltiray taʼriflarini,

Ularning oʻzlari shohlarga Ustoz!

Poyiga toʻkilib, bosh egib, qarang,

Arboblar, olim-u fozillar kelar.

Qoʻngʻiroq saslari berganda jarang,

Ustozin soʻroqlab Ustozlar kelar!

Sheʼriy guldastalar tuzib, charaqlab,

Jonajon maktabga men ashʼor bitdim.

Yurakda ehtirom va hurmat saqlab,

Ustozlar, men Sizga qilaman taʼzim!

Robiya YOʻLDOShEVA.