HAYoTGA INTILGAN AYoL VA NOShUKUR ER QISMATI

Taqdir taqozosi bilan Sanobar sevib-sevilib turmush qurdi. Oilasiga mehr berdi. Epchilligi va chaqqonligi tufayli qaynota va qaynonaning sevimli keliniga aylandi. Eri esa usta. Loy ishlarida mohir va epchil. Yosh oilada bir oʻgʻil va bir qiz dunyoga keldi. Oila atalmish bu qoʻrgʻonning devorlari yanada mustahkamlandi. Yangi imorat qurib, koʻchib oʻtishdi. Birovdan oldin, birovdan keyin, deganlaridek asta-sekin roʻzgʻor kamchiliklari barham topdi. Lekin nogahonda, eri ogʻir kasallikka chalindi. Tez-tez  shifoxonada davolanadigan boʻlib qoldi. Sanobar erini yolgʻiz qoldirmadi, har kuni hol-ahvolidan xabar olar, dori-darmonlarini izlab, topib berar, dardiga sherik boʻlishga harakat qilar edi. Bu yangi oilaga koʻz tegdimi yoki kattalar aytganidek, shayton oraladimi, sogʻaya boshlagan eri Sanobarga sovuq munosabatda boʻla boshladi. Kasalxonada qandaydir qiz bilan tanishdi-yu, eri aynidi-qoldi. U qiz deyarli har kuni turli xil taomlar olib kelib, bu oilali, boʻsh-bayovgina yigitning es-hushini oʻgʻirladi.

Eri kasalxonadan chiqib, oʻsha qizni uyiga boshlab  keldi. Ikki norasida goʻdakning yuziga oyoq qoʻydi, xotini va ota-onasidan, qarindoshlaridan voz kechdi.

Bir oydirki, bir hovlida bir xonada Sanobar farzandlari bilan yashaydi. Yana bir xonada esa eri  bilan oʻsha benomus qiz.

Yigʻlayverib Sanobarda kuch-iroda qolmadi, farzandlari bilan ota-onasinikiga koʻchib oʻtdi. Eridan koʻngil uzdi, bu oilani qayta tiklab boʻlmasligini tushundi, "gʻisht qolipdan koʻchgan” edi. Sanobarning aqlli-hushli, mehnatsevarligini butun qishloq ahli bilardi. Ota-onasi Sanobarni qoʻshni qishloqqa, befarzand bir oilaga uzatdilar. Sarvar Sanobarning farzandlarini oʻzining farzandlaridek mehr berib tarbiyaladi. Ularni oʻqitdi, oliy maʼlumotli qildi...

Bugun Sanobar qizini uzatayotir. Qiziga yaxshi tarbiya berib, oʻqitgan, otalik mehrini bergan Sarvar oq fotiha berib uni yangi oila bagʻriga kuzatdi.

Qizining haqiqiy otasi esa...

"U otami? – oʻyladi Sanobar, – gulday farzandlarining, oilasining qadriga yetmagan noshud, noshukur banda u! Unga otalik hayf”.

Darvoqe, sobiq erining hayoti sira oʻnglanmadi. Yaxshi koʻrib  uylangan ayoli nogiron bolani  dunyoga keltirdi. Tugʻma kar va soqov bu bola ikki adashgan bandaning ogʻir gunohi tufayli oʻz tengqurlari bilan chopqillab oʻynashdan, gapirishdan, eshitishdan mahrum. Xuddi ota-onasining gunohi jabrini tortayotganday, doimo  boshini egib, maʼyus yuradi.

Sanobarning hayoti esa havasga loyiq, oʻgʻli ham, qizi ham el ardogʻiga munosib ustoz-muallim. Shuni aytadilar-da, farzandni dunyoga keltirishdan ham, uning tarbiyasi muhim, deb.

Zuhra AHMEDOVA.