USTOZ

(Barcha aziz va muhtaram ustoz-murabbiylarga bagʻishlayman)

Bir kun xotiramdan oʻchmaydi hargiz,

Oʻshal kun umrimga soldi nurli iz.

Ilm-u irfon aro qoʻygancha ildiz,

Qoʻlga qalam tutgan onim u soʻzsiz!

Shu kun menga hamdam va mangu hamroz –

Mehri olamga teng birinchi Ustoz!

Unutib boʻlarmi, onamday suyib,

Sochlarim oʻrganin koʻngili iyib.

Qor yoqqan kunlarda oromin yoʻyib,

Ilmning qadrini boshiga qoʻyib,

Har bir qadamimga tilab u parvoz,

Opichlab uyimga elitgan Ustoz!

Quvonchim eng avval qutlugʻ aylagan,

Zarra obroʻyimni ulugʻ aylagan.

Koʻnglim zimistonin yorugʻ aylagan,

Hatto kamlarimni toʻlugʻ aylagan.

Mehrin gulshanidan solib poyandoz –

Ezgulik yoʻliga yoʻllagan Ustoz!

Hayot sinovlari qalbim ezganda,

Bardoshim yetmayin, dilim toʻzganda,

Nohaqlik zoʻr kelib, tanim tilganda,

Doʻstlarim oʻzgarib, qoʻlin uzganda.

Menga qudrat bergan qudratli ovoz –

Jonim, deb jonimga qorishgan Ustoz!

Otamday duogoʻy, onamday hoksor,

Dilda tilaklari, orzusi bisyor.

Shundayin mehribon ayting, qayda bor,

Hatto koyishlari bermagay ozor.

Holim soʻrashlari koʻnglimga hamroz –

O umrim bezagi - muhtaram Ustoz!

Oddiy qalam tutib "Ona” deb yozdim,

Vatanni kashf etdim! Shodlana yozdim.

Mehr ummoniga chulgʻana yozdim,

Istiqlol damiga joylana yozdim.

Orzum osmonida ayladim parvoz –

Tashakkur, parvozga shaylagan Ustoz!

Robiya YOʻLDOShEVA.

(Foto - http://uza.uz)