USTOZ

(Barça aziz va muhtaram ustoz-murabbiylarga bağişlayman)

Bir kun xotiramdan öçmaydi hargiz,

Öşal kun umrimga soldi nurli iz.

Ilm-u irfon aro qöygança ildiz,

Qölga qalam tutgan onim u sözsiz!

Şu kun menga hamdam va mangu hamroz –

Mehri olamga teng birinçi Ustoz!

Unutib bölarmi, onamday suyib,

Soçlarim örganin köngili iyib.

Qor yoqqan kunlarda oromin yöyib,

Ilmning qadrini boşiga qöyib,

Har bir qadamimga tilab u parvoz,

Opiçlab uyimga elitgan Ustoz!

Quvonçim eng avval qutluğ aylagan,

Zarra obröyimni uluğ aylagan.

Könglim zimistonin yoruğ aylagan,

Hatto kamlarimni töluğ aylagan.

Mehrin gulşanidan solib poyandoz –

Ezgulik yöliga yöllagan Ustoz!

Hayot sinovlari qalbim ezganda,

Bardoşim yetmayin, dilim tözganda,

Nohaqlik zör kelib, tanim tilganda,

Döstlarim özgarib, qölin uzganda.

Menga qudrat bergan qudratli ovoz –

Jonim, deb jonimga qorişgan Ustoz!

Otamday duogöy, onamday hoksor,

Dilda tilaklari, orzusi bisyor.

Şundayin mehribon ayting, qayda bor,

Hatto koyişlari bermagay ozor.

Holim söraşlari könglimga hamroz –

O umrim bezagi - muhtaram Ustoz!

Oddiy qalam tutib "Ona” deb yozdim,

Vatanni kaşf etdim! Şodlana yozdim.

Mehr ummoniga çulğana yozdim,

Istiqlol damiga joylana yozdim.

Orzum osmonida ayladim parvoz –

Taşakkur, parvozga şaylagan Ustoz!

Robiya YÖLDOŞEVA.

(Foto - http://uza.uz)