ENG TINCh-TOTUV XALQMIZ!
Mustaqillikka erishgach, oʻz ona tilimiz, muqaddas dinimiz, erkimiz va milliy qadriyatlarimiz tiklandi. Yurtboshimiz tomonidan insoniylikni, yaxshilikni targʻib etuvchi udumlarimiz, milliy qadriyatlarimiz, tarixiy obidalarimiz, aziz avliyolar qadamjolari qayta tiklandi. Mamlakatimizda ulkan bunyodkorlik ishlari amalga oshirildi.
Mahallalarning obod boʻlayotgani, kishilarning bir tan-u bir jon boʻlib obodonlashtirish va yaratuvchanlikka hissa qoʻshayotgani dilni quvontiradi. Yurtboshimizning "Oʻzbekiston yoshlari - mening farzandlarim”, deb mehr koʻrsatishlari yoshlarimizga maʼnaviy-ruhiy madad boʻlishi bilan birga, shunday muqaddas Vatanimiz borligiga, osmonimiz tinch, turmushimiz farovon, dasturxonimiz toʻkinligiga dilimizda shukronalik tuygʻusini uygʻotadi.
Shu oʻrinda bir mashhur rivoyatni eslatib oʻtmoqchimiz. Uzoq yoʻl bosib kelayotgan musofir oʻzining poyabzali eskirib ketganidan nolib: «shunaqa ham nochor odam boʻlamanmi?» deya oʻz holining zabunligidan afsuslanadi. Shahar koʻrinib, darvozaga yaqinlashar ekan, darvoza tagida oʻtgan-ketganlardan biror narsa berishlarini tilanib oʻtirgan tilanchiga koʻzi tushadi. Ne koʻz bilan koʻrsinki, tilanchining ikki oyogʻi ham yoʻq edi. Bu holni koʻrgan musofir: «Men-ku, poyabzalim yoʻqligi uchun noshukrlik qilibman, oyoqlarim yoʻq boʻlsa, nima qila olardim, mendan ham nochorroq odamlar bor ekan-da», deb shukronalik yoʻlini tutadi.
Azizlar, bu rivoyatni keltirishimizdan murod shuki, Oʻzbekiston xalqining, bizning nolishimiz uchun hech qanday asos yoʻq. Biz dunyoda eng baxtli, tinch-totuv xalqmiz, alhamdulilloh!
Rajabboy HABIBULLAYeV,
"Hoji Eshon" jomeʼ masjidi imom-xatibi.
(Foto - http://novza.uz)
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
