ЎТЕПБЕРГЕН ОҒАНИНГ ЖАСОРАТИ

Урушнинг дастлабки йилларида ҳаддан ташқари жуда кўп қурбонлар берилди. Негаки, душман тараф мазкур йилларда ҳарбий техника, ҳарбий-тактик тайёргарлик ва жангчилар сони жиҳатидан биздан икки-уч баравар устун турарди. Шу боис оғир чекинишлар, оғир талофатлар ва оғир қурбонлар жуда кўп бўлди. Мана шундай таҳликали йил бўлган 1942 йилнинг июнь ойи охирида Назархон овулидан бир қанча навқирон йигитлар душманга қарши жангга отландилар.

 Улар орасида Адил оғанинг энди ўн тўққиз ёшга кирган севимли ўғли Ўтепберген ҳам бор эди. У ўз тенгқурлари орасида ақллилиги, билимлилиги варус тилини яхшибилиши билан алоҳидаажралиб турарди. Бу ёшйигитлар энг аввалоНукус шаҳар ҳарбий  комиссариатида тиббий ваҳарбий кўрикдан ўтиб, Амударёорқали пароходда Мўйноққаетиб келдилар. Кейин МўйноқданОрол денгизи орқалиАралск катта  портига келиб тушиб, бу ерданпоездда уч мингданзиёд бўлғуси жангчиаскарлар Россия томоншошилинч равишда йўлолдилар. Ўтепберген Адилов ва унинг қуролдош дўстлари 1-Белорус фронтида ҳаракат қилаётган 320-артиллерия полкига келиб тушди. Бу полк жангчилари фронтнинг олдинги қаторида туриб, тиш-тирноғигача қуролланган немис-фашист босқинчилари устига тўплардан ўқ ёғидирар ва улар сафига жиддий талофатлар етказиб, чекинишга мажбур қилардилар. Мана шундай шиддатли жангларнинг бирида – 1943 йил январь ойида эпчил тўпчига айланган Ўтепберген Адилов ўнг оёғидан ярадор бўлди ва кўчма дала госпиталида 1943 йил апрелигача даволанди. Эндиликда у тўп отиш ҳарбий касбини шароит тақозоси билан ўзгартириб, 339-батальонда кабел симли телефон алоқачиси бўлиб хизмат қилди. Бунда ҳам унинг рус тилини яхши билганлиги жуда қўл келди. Бу даврга келиб жасур жангчилар Белоруссияни, Литва, Латвия ва Эстонияни душмандан озод қилиб, ўзларининг халоскорлик миссиясини бошлаган эдилар ва Польшадан ёвуз босқинчиларни беаёв ҳайдаб чиқариб, уларни Германия томон бетўхтов қувиб борардилар. Шиддатли жангларда тобланган тажрибали жангчи Ўтепберген Адилов жасур қуролдош дўстлари билан 1945 йилнинг апрель ойида Германия ҳудудига ҳам кириб борди.

Ниҳоят узоқ кутилган Германия фашизми устидан бутунлай ва узил-кесил ғалаба қозонилган кун – 9 май етиб келди. Бутун Европада, ҳаттоки бутун жаҳонда бу оламшумул тарихий Ғалаба кунини ер юзи халқлари алоҳида қувонч, бетакрор шодиёналик билан кенг нишонладилар. Мард жангчи Ўтепберген Адиловга ҳам бундай умумжаҳон байрамини нишонлаш насиб этди.

У 1948 йил бошида ўзи туғилиб ўсган Назархон овулига, ота-онаси бағрига  соғ-саломат етиб келди. Урушдан кейинги йилларда у савдо шохобчаларида ишлади ва 1957 йилда Назархоннинг сулув қизи Олмагул Байимбетовага уйланди. Оилали бўлгач, Манғит шаҳрига кўчиб келди. Уларнинг бағри Узоқбой, Бозорбой, Клара, Венера ва Гулшод каби солиҳ фарзандлар билан тўлди. Бахтиёр ота  Ўтепберген Адилов 1950-60 йилларда туман савдо шохобчаларида кейин, 1970-80 йилларда туман сув хўжалиги тармоқларида меҳнат қилди. Тўқсон учинчи баҳорни шоду хуррам қаршилаётган қаҳрамонимиз Ўтепберген оға Адилов ўз ўғил-қизлари, невара ва эваралари даврасида саодатли ҳаёт нашидасини сурмоқда.

Қобул ШОМУРОДОВ.

Суратда: Ў.Адилов.