Jayxun ilhomlari

Betoblikdan söng...

Hayot keçar pastli-balandli,

Goho ziyod, goho kamdamiz.

Dard qaçonki yoqadan tutsa,

Soğlik qadrin bilar bandamiz.

 

Şunda bizga yordamga kelar,

Dilda mehr-u şafqati borlar.

Borligingiz uçun ming şukur,

Qalbi qordek oq şifokorlar.

 

Siz borsizki kelajak bilan,

Bizni umid boğlab turadi.

Köp yaşasin şifokorlar deb,

Soğayganlar xursand yuradi.

 

Doridan zör muomalasi,

Hamşiralar, sizga ming rahmat.

Elga qilgan xizmatingizdan,

Gippokrat ham xursanddir albat.

 

Ruh bağişlar har bir insonga,

Qadrin topsa qilgan xizmati.

Bir kalomda namoyon bölar,

Kimning kimga hurmat-izzati.

 

Asli elning nafi uçundir,

Yangi qabul qilingan qaror.

Bu qarorda mujassam sizga,

Yurtboşidan bölgan eʼtibor.

 

Hammamizga  omadlar kulsin,

Yuraylik soğlikning şukrida.

Balolardan omon ötaylik,

Degan tilak hamma fikrida.

 

"Soğligimiz işonçli qölda",

Dillar umid bilan töliqdir.

Bu işonçning bor bölişida,

Sizning hissa juda uluğdir.

 

Omon böling, hamişa siz ham,

Öz kasbining fidokorlari.

El soğliğin maqsad deb bilgan,

Özbekiston şifokorlari!

Ahmad Nafasov. 

 

Armon

Yigit körkam edi, barvasta,

Bexos bir dard yiqdi birpasda.

Öğil-qizin çaqirib asta,

Şivirladi bemajol, xasta:

– Quvnab hayot boşlaganimda,

Men ham köproq yaşaganimda,

Köp işlarga ulgurar edim...

 

Bu dunyoda armonsiz zot yöq,

Bevaqt ölim, ğamga isbot yöq,

Taqdirimda demak omad yöq.

Quvnab yaşay boşlaganimda,

Yana bir yil yaşaganimda,

Köp işlarga ulgurar edim...

 

Betob yotdim, balki bilmadi,

Köp döstlarni  kutdim, kelmadi,

Yoki nazar-pisand qilmadi.

Quvnab yaşay boşlaganimda,

Yana biroz yaşaganimda,

Köp işlarga ulgurar edim...

 

Hayotimdan könglim töq edi,

Heç kimsadan  ginam yöq edi.

Yana... Sal-pal yaşaganimda...

Örozali REYIMOV.

 

Xuş kelding...

Sening taʼrifingni kuylamoq uçun,

Qança şeʼrlar bitsam şunça oz, bahor.

Qalblarga jo etgan muhabbatingni,

Şoir yoza olmas, kuyçi tili lol.

 

Eng gözal faslsan, yaşaş faslimsan,

Gözallik ilohi, ötkinçi xayol.

Senga qiyoslanar azizim, bahor,

Mehri çaşma bölgan jamiki ayol.

 

Noziksan şunçalar, qiz köngli misol,

Qalblar uyğonadi yaşillikka yor.

Qalbimning bir kemtik dil parçasida,

Isming yozilajak, atalib bahor.

 

Bahor, bahor deya sayraydi bulbul,

Yerdan boş kötarar gözal boyçeçak.

Örik gullarining ifori şirin,

Bahor salom berar misli kelinçak.

 

Onamga tutaman bir dasta lola,

Quvonib öpgança közga suradi.

Toğlarning boşiga çiqaman asta,

Şukrona aytadi esib şabada.

 

Xuş kelding elimga, yaşariş faslim,

Quvonç-u şodlikka töldirib qalbim.

Yurtimga şodliklar olib kel, bahor,

Dillarga baxt, omad sururini sol.

Feruza Rahimova,

39-maktab öquvçisi.

 

Bolalik

Bolaligim – boyçeçak,

Bahorlarni boşlagan.

Oq köylagiday oppoq,

Nahorlarni boşlagan.

 

Qum köçalarda çangga,

Kömilgan bolaligim.

Ariqlarda baliqday,

Çömilgan bolaligim.

 

Yozning öt quyoşida,

Pölat bölib toblangan.

Xiviç toyçoqni minib,

Kelajakka otlangan.

 

Bolga tölgan boğlardan,

Quvvat olib bilagi.

Boyçeçakday boylangan,

Ona yerga yuragi.

Pölat Xudoyberganov,

faxriy jurnalist.

 

Vatan

Vatan nima degan savol eng ğalati savoldir,

Vataningni bilmaslik eng xijolat ahvoldir.

Vatanni örganmoqqa tarix oddiy misoldir,

Manguberdi yuzidan tomçilagan ter – Vatan!

 

Yovlarning közi qizib qöşin tortib ot surgan,

Bu azim çinorlari ne-ne janglarni körgan.

Ming-ming yilki buzilmayin, qalʼalari tik turgan.

Temur bobomdan meros har bir qariç yer – Vatan!

 

Tun böyi qalam uşlab şeʼr daftarin yopmagan,

Vatan, deb yozay desa, heç omadi çopmagan.

Hatto Navoiysi ham taʼrifini topmagan,

Eng maşhur şoirga ham poyoni yöq şeʼr – Vatan!

 

Ona yurtning har gardi, tuproği ham suyukdir,

Bobur Kobulda qolib hamon köngli kuyukdir.

Şonli tarixi buyuk – kelajagi buyukdir,

U bamisli onadir, nuqul bolam der – Vatan!

Komronbek Kamol.

 

Yomğir

Tong bilan turdim,

Dalaga boqdim.

Röyi zamin loy,

Tölib oqar soy.

 

Yomğir yoğardi,

Dilga yoqardi.

Tomda kabutar,

Menga boqardi.

 

Yomğir tingan payt,

Gulladi hayot.

Oftobga boqib,

Bitdim şeʼriy xat.

Akrom Köklanov,

5-maktab öquvçisi.

 

Bahor

Tabiat borliqqa inʼomin berib,

Quyoş nurin soçdi, qorlar ham erib.

Köm-kök yaşillikka burkab olamni,

Mana bahor keldi, bağrini kerib.

 

Bulbullar basma-bas qilişar xoniş,

Oşiqlar qalbida özgaça yoniş.

Bahor – yangilaniş, yaşariş fasli,

Bahordan boşlanar doim uyğoniş.

 

Ariqlarda tölib suvlar oqadi,

Navbahor şukuhi dilga yoqadi.

Osmonda varraklar galasin quvlab,

Şöx-şodon bolalar sokin boqadi.

 

Qir-adir bağrini lolalar bezar,

Samoda bulutlar aylanib kezar.

Muzlar erib-bitib, bahor kelganin,

Bahor darakçisi – boyçeçak sezar.

 

Baxşilar qölida dömbira, sozi,

Avj olar qizlarning işva-yu nozi.

Şoirlar yuragi ilhomga tölib,

Qölidan tuşmaydi qalam-qoğozi.

 

Dalaga yöl oldi bobodehqonlar,

Orzu qilib toğdan baland xirmonlar.

Köklamga yetkazdi ming bor şukur, deb

Qöllari duoda aziz insonlar.

Şomurod XÖJANOV,

Dörman ovuli.

 

Seni uçratdim

Fariştadek tozadil döstim,

Orzulari osmon qadar keng.

Ming bor şukur, seni uçratdim,

Fidoyisan, matonatga teng.

 

Hayotingga xayolim tutaş,

Köz tegmasin qadd-u böyingga.

Yomonlarga bölmagin yöldoş,

Taşlamasin tuzoq öyingga.

 

Yolğonlardan yiroq böl, yiroq,

Ota-onang duosini ol.

Köngilginang bilmasin firoq,

Işq boğida sen manguga qol.

 

Yaxşilarning qölidan tutgin,

Hasadgöylar yonsin qovrilib.

Bu hayotning zavqini totgin,

Ho-yu havaslarga ketma sovrilib.

 

Fariştadek tozadil döstim,

Ming bor şukur, seni uçratdim.

Munira Karimova,

42-maktab öquvçisi.

 

Şoir döstimga

Bir asov daryodek keçmiş umr bu,

Bir şamol kuçidan tölqin kabi u.

 

Bir yomon, bir yaxşi damlardan ğolib,

Yaşaysan ilohdan berganin olib.

 

Yaşamoq yaxşidur har ne bölganda,

Hattoki ustingdan nomard kulganda.

 

Hayotning otiga qamçi bos, döstim,

Hali ham çöt emas toğ-u toş, döstim.

 

Keksaydim, deyişni minbaʼd aytma,

Qalam tut, ijodiy yölingdan qaytma.

Jumaboy Hidoyatov, Qizilçoli ovuli.

 

Özbekiston

Özbekiston deya atalmiş,

Ozod diyorim mening.

Gullar oçgan çamanim,

Boğ-u böstonim mening.

Bunda quşlar yayraydi,

Mayna, bulbul sayraydi.

Bolajonlar yayraşib,

Quvnoq qöşiq kuylaydi.

Şahrizoda Tozaboyeva,

43-maktab öquvçisi.

 

Ona yurtimda

Serquyoş Vatanimda,

Barça millat inoqdir.

Çunki ona yurtimiz,

Yomonlikdan yiroqdir.

Özbek degan nom ila,

Dunyolarga tanildi.

Har bir soha böyiça,

Rekordlar örnatildi.

Prezidentimiz doim,

Izlanişdan çarçamas.

Kelajak avlodni deb,

Bor kuçini ayamas.

Yorqinoy Kenjaboyeva,

11-maktab öquvçisi.

 

Marvarid mehmon

Osmon moviy köylagin,

Bugun yeçib taşladi.

Marvariddek tomçilar,

Yerga tuşa boşladi.

 

Osmonning köz yoşini,

Şamol artib qöyadi.

Yiğloqi bulutlarni,

Endi kim ham suyadi.

 

Yomğir sira unutmas,

Bu baxtiyor onlarni.

Dov-daraxtlar olqişlar,

Marvarid mehmonlarni.

Marjona Dehqonova,

55-maktab öquvçisi.

 

Bahor kelganda

Boğlarga borgim kelar,

Qöşiq kuylagim kelar.

Yayrab öynagim kelar,

Gözal bahor kelganda.

 

Soçpopuklar taqaman,

Quvonib-la boqaman.

Şildir soyda oqaman,

Gözal bahor kelganda.

 

Bulbuljonga qöşilib,

Sayragim kelar tölib.

Atrofga qaray kulib,

Gözal bahor kelganda.

 

Ilhom keladi toşib,

Şeʼrimga mehr qöşib.

Yozgim keladi jöşib,

Gözal bahor kelganda.

Jumagul Adamboyeva.