Insofimiz yemaylik

Yulğiç sozini çalib,

Xizmat haqini olib.

Uni çöntakka solib,

“Ozroqku-ya”, – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Mansab mazasin totib,

Semirsak beğam yotib.

Yoqqanga qoşiq otib,

“Ne köribman?” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Bilmay ekanin qança,

Boylik töplasak ança.

Ixlos orttirib ganja,

“Kambağalman”, – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Rosa poraxör bölib,

Olib, şodlikka tölib.

Şundayam itdek ulib,

“Yana çözgil”, – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Yeyilgani bizniki,

Hamda öğil-qizniki,

Ortsa, albat sizniki,

“Çevara-çi?” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Tangri borligin bilib,

Yurmaylik elni şilib.

Özni Xorundek qilib,

“Kim köribdi?” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Musulmon, desak özni,

Tinglab, aytilgan sözni,

Goh yumib töymas közni,

“Hali oz-ku!” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Iymonga bermay xalal,

Yaşaylik bölib halol.

Hamyurtga kelmay malol,

“Ne qilibman?” –  demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Barçaga oxirat bor,

Buni unutmay zinhor,

Bilganim etdim izhor,

“Şu ham gapmi?” - demaylik,

Insofimiz yemaylik!.

Saʼdulla XÖJANIYoZOV.