QAYNONANING DUOSI

Qaynona anchadan beri betob yotardi. Kelinlari uni oq yuvib, oq tarashar, ayniqsa, oʻrtancha kelini boshqacha edi. Oldida uzoq qolib ketar, koʻngli nima tusayotganini uqib, darrov ogʻziga tutar edi. Uning muomalasi, xatti-harakatlari samimiy, chin dildan edi. Dardni qaynonasi bilan birga tortayotgandek ezilardi. "Tavba, men bor-yoʻgʻi qaynonaman, vaqti kelsa oʻzingning bolangga malol keb qolasan, bu baraka topgur jonini berishga tayyor-a, shunaqasiyam boʻlarkan-da. Iloha, oʻgʻlim bilan qoʻsha qarisin, mendan qaytmasa, Xudodan qaytsin”, deb duo qilardi qaynona. "Xudodan qaytsin”, dedi-yu, oʻylanib qoldi. Axir oʻziyam koʻzi ochiqligida salomga yarasha alik degandek... Buning savobi yanayam ulugʻ-ku. Koʻngliga bir oʻy kelib, uni amalga oshirishga ahd qildi. Ammo ikkilanib qoldi. Qiziyam katta roʻzgʻorga beka, oʻzidan ortolmaydi, kelsayam, ketaqolay deb koʻzlari javdirab turadi. Nihoyat ona, qiz, kelin uchovlari jam boʻlib qolishdi.

– Qizim, – dedi ona.

– Labbay, oyijon.

– Manovini senga beraman devdim-da, – deya barmogʻidan tushib ketay deb turgan uzukka ishora qildi ona.

– Ha, shunday degan edingiz, – deya qiz onaning pinjiga tiqildi.

– Shu desang... fikrim oʻzgarib turibdi-da...

– Buniyam singlimga bermoqchimi-siz, u shundogʻam hamma narsangizni shilvoldi-ku.

– Yoʻq, manovi kelinimga bermoqchiman.

– Ha, bungami, bu keliningizga gap yoʻq. Bilamiz, sizni oʻz onasidek yaxshi koʻradi. Lekin uzukni menga bering-u, uni duo qilavering, – deb kuldi qiz. Ona keliniga qaradi. Kelini xursand jilmayib oʻtirardi.

– Ha, xafaligingni bildirmaysan-a?

– Nimaga unaqa deysiz? Xursandman, oyijon, judayam xursandman... – deya onaning oyoqlarini uqalashga tushdi kelin, – uzukni opamga bering-da, meni duo qiling... Oltin olma, duo ol, deyishgan.

Bu dunyoga hech kim ustun boʻlmagan. Sal kunda ona ham olamdan oʻtib, oʻgʻil-qizlar oʻz tirikchiligi bilan ovora boʻlib ketdi. Duo olgan kelin bilan eri chala yotgan qurilishni bitirib, qarindoshlarni uy toʻyiga aytishdi. Chiroyli, barcha sharoitlarga ega boʻlgan koʻrkam hovliga hammaning havasi keldi.

– Buyursin, buyursin, – dedi ukasi bilan keliniga qarab opa, – birontadan xazina topib oldilaringmi, deyman?

Baxtiyorligidan koʻzlari chaqnab, yayrab-yashnab yurgan kelin:

– Bizga nasib qilgan eng katta xazina – oyimning duolari, – dedi.

"Duo olgan kelinchak” kitobidan olindi.