SOĞINÇ

Men bahorni soğindim, toğlarning oğuşini,

Abdulla Orif sevgan boğlarning oğuşini.

Lolalarning gulxani lovullab yonişini,

Soğindim, çamanlarda xuşxonlar xonişini,

Kökingga yetdik Köklam! Yetkazganingga şukur!

Amuning suvlariga töş urib uçgan quşim,

Bolajonlar quvonçin pirpirab quçgan quşim –

Varraklarmi?! Yöq, ular ERK nurin içgan quşim,

E-hey! Yaşil börk ila çulğandi öng-u tuşim,

Köklandi qir-u dalam! Közlarga surtdik, şukur!

Momolar aytdi şodon: “sumalakka, qöşnilar!”

Xuşxabar ketdi har yon, dillar tölib-toşdilar.

Bir yon Xitoy, Nazarxon – ahli elim jöşdilar,

Sumalakka totuvlik, mehr nurin qöşdilar,

Köngillar böldi bir jom – sipqorib içdik, şukur!

Maysalar gilam yozdi qadamlarga. Ajoyib!

Novdalar şod uyğondi, şabnamlarga yuz çayib.

Ayvonlarda boşlandi, ajib haşar – ğaroyib –

Qaldirğoçlar in qurdi, özlari loy-peş qöyib.

Yaratmoqdan dil xurram, şukrona aytdik, şukur!

Ezgu işlarga payğom– Hamal kirdi çaraqlab,

Yorişib ketdi olam, nurga döndi yaraqlab.

Bağrini oçdi dalam, yuraklarga öt qalab,

El-u yurt mehnat bilan ellandi tong saharlab –

Rizqqa borar yöl tomon şod qadam qöydik, şukur.

Turnalar qaytdi, qarang, ayozning yölin kesib,

Çamanlar kamalak rang oldi marjonin tizib.

Quvonçlar berdi jarang, döst-u yor bazmin tuzib,

E-he-hey, qarang-qarang, har dilga diydor nasib –

Şohsupada böldi jam, özbeg-u tojik, şukur!

Şaylandi köhna Turon, jam bölib sumalakka,

Bir yonda bahsi Qurʼon, dil töla nur, tilakka.

Qirğiz, qozoq va turkman, gul tikib bir palakka,

Uşaldi orzu, armon, quvonç yetdi falakka –

Köngillar-köngillardan töyib suv içdik, şukur!

Navröz keldi yoronlar, soğinçlarga gul tutib,

Yozildi dasturxonlar, örtaga ötov tikib.

Azaliy qadrdonlar biri-birini kutib,

Temurzoda sarbonlar udumin mahkam tutib,

Quçoqlarin oçgan dam, baxtga yor böldik, şukur!

Robiya YÖLDOŞEVA.