FARZAND – OILA ShAMChIROFI

Men tugʻilib-oʻsgan mahallada Hanifa xola degan  bir ayol boʻlardi. U chiroyli, qaddi-qomati kelishgan, 50 yoshlarida ham yuzida bir ajin yoʻq, juda latofatli, dilbar ayol edi. Xulq-atvori ham jismiga monand, odamning bir koʻrishdayoq unga mehri tushib qolar edi. Kimdir toʻy, maʼraka bersa, u astoydil boshidan oxirigacha xizmatda turar, xuddi oʻsha xonadonning biror yaqinimi, deb oʻylardi bilmagan odam.

Sh

uning uchun uni hamma shunchaki, falonchi opa, deb atamas, kimgadir amma, xola, kimgadir egachi yo singil edi. Turmush oʻrtogʻi Anvar aka bilan juda ahil yashashar, oʻrtalarida farzand boʻlmasa-da, hech kim ularning noliganini yo yigʻlab-siqtaganini eshitgan emas.

Xanifa xola toʻylarda yugurib-yelib xizmat qilganlaridan-oq, farzand koʻrib, toʻylar berishni qanchalar orzu qilishini anglash qiyin emasdi.

Xola qirq besh yoshlaridan oshganida eri Anvar akani oʻzining qarindoshlaridan, kasalmandligi tufayli yoshi oʻttizdan oshib, oʻtirib qolgan bir qizga uylantirib qoʻydi.

Shunda kimdir uning bu tadbiriga qoyil qolsa, kimdir: «esi joyida emasmi, nima balo», deb oʻyladi.

Vaqt oʻtib, oʻsha kasalmand kundoshi ikki oʻgʻil, ikki qiz tugʻdi. Hanifa xola ham kundoshini avaylab parvarishladi, ham oʻgʻil-qizlarini yeru-koʻkka ishonmay, voyaga yetkazdi. Ular oʻz onasidan ham koʻproq Hanifa xolaga  mehrli boʻlib oʻsishdi. Avval oʻz onasining, oradan besh-olti yil oʻtib otasining vafoti farzandlarni Hanifa xolaga  yanayam qattiqroq bogʻladi.

Hozir oʻsha oʻgʻil-qizlar oʻqib, ilm olib, oʻqigan sohasida ishlab, obroʻ-eʼtiborli kishilar boʻlishgan. Farzandlar Hanifa xolaning umrining oxirigacha yuziga tik qaramay itoat etib, barcha istaklarini bajo keltirib, xizmatini qilishdi, avaylashdi, duosini olishdi.

Bir vaqtlar sas eshitilmaydigan, kimsasiz, huvillab turadigan, Anvar aka va Hanifa xolaning bor-yoʻqligi sezilmaydigan xonadonda hozir nevara-chevaralar shovqin-suroni, baxtiyor ovozlari tinmaydi.

Har safar oʻz tugʻilgan uyimga borganimda oʻsha xonadonni koʻrib,  Hanifa xolani eslayman. Qomati tik, chehrasidek qalbi ham nihoyatda goʻzal ayol boʻlgan ekan-da xola, deb oʻylayman. Shunday damlarda bir-ikki yil yashab, farzandimiz boʻlmadi yo oʻzaro kelisholmadik, deya ajrashib ketayotgan oilalar koʻz oʻngimda gavdalanadi. Xudodan ularga insof tilayman. Dunyoda  oʻsha xola singari ibratli hayot kechirish ham, aksincha oilani parokanda qilish ham har kimning oʻz qoʻlida ekanligini barcha yodda tutishlarini istardim.

Inobat OTAJONOVA,

38-sonli maktab oʻqituvchisi.

(Foto - http://tafsilot.uz)