FARZAND – OILA ŞAMÇIROFI
Men tuğilib-ösgan mahallada Hanifa xola degan bir ayol bölardi. U çiroyli, qaddi-qomati kelişgan, 50 yoşlarida ham yuzida bir ajin yöq, juda latofatli, dilbar ayol edi. Xulq-atvori ham jismiga monand, odamning bir körişdayoq unga mehri tuşib qolar edi. Kimdir töy, maʼraka bersa, u astoydil boşidan oxirigaça xizmatda turar, xuddi öşa xonadonning biror yaqinimi, deb öylardi bilmagan odam.
Ş
uning uçun uni hamma şunçaki, falonçi opa, deb atamas, kimgadir amma, xola, kimgadir egaçi yo singil edi. Turmuş örtoği Anvar aka bilan juda ahil yaşaşar, örtalarida farzand bölmasa-da, heç kim ularning noliganini yo yiğlab-siqtaganini eşitgan emas.
Xanifa xola töylarda yugurib-yelib xizmat qilganlaridan-oq, farzand körib, töylar berişni qançalar orzu qilişini anglaş qiyin emasdi.
Xola qirq beş yoşlaridan oşganida eri Anvar akani özining qarindoşlaridan, kasalmandligi tufayli yoşi öttizdan oşib, ötirib qolgan bir qizga uylantirib qöydi.
Şunda kimdir uning bu tadbiriga qoyil qolsa, kimdir: «esi joyida emasmi, nima balo», deb öyladi.
Vaqt ötib, öşa kasalmand kundoşi ikki öğil, ikki qiz tuğdi. Hanifa xola ham kundoşini avaylab parvarişladi, ham öğil-qizlarini yeru-kökka işonmay, voyaga yetkazdi. Ular öz onasidan ham köproq Hanifa xolaga mehrli bölib ösişdi. Avval öz onasining, oradan beş-olti yil ötib otasining vafoti farzandlarni Hanifa xolaga yanayam qattiqroq boğladi.
Hozir öşa öğil-qizlar öqib, ilm olib, öqigan sohasida işlab, obrö-eʼtiborli kişilar bölişgan. Farzandlar Hanifa xolaning umrining oxirigaça yuziga tik qaramay itoat etib, barça istaklarini bajo keltirib, xizmatini qilişdi, avaylaşdi, duosini olişdi.
Bir vaqtlar sas eşitilmaydigan, kimsasiz, huvillab turadigan, Anvar aka va Hanifa xolaning bor-yöqligi sezilmaydigan xonadonda hozir nevara-çevaralar şovqin-suroni, baxtiyor ovozlari tinmaydi.
Har safar öz tuğilgan uyimga borganimda öşa xonadonni körib, Hanifa xolani eslayman. Qomati tik, çehrasidek qalbi ham nihoyatda gözal ayol bölgan ekan-da xola, deb öylayman. Şunday damlarda bir-ikki yil yaşab, farzandimiz bölmadi yo özaro kelişolmadik, deya ajraşib ketayotgan oilalar köz öngimda gavdalanadi. Xudodan ularga insof tilayman. Dunyoda öşa xola singari ibratli hayot keçiriş ham, aksinça oilani parokanda qiliş ham har kimning öz qölida ekanligini barça yodda tutişlarini istardim.
Inobat OTAJONOVA,
38-sonli maktab öqituvçisi.
(Foto - http://tafsilot.uz)
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
