FAFLATGA BOTGAN ODAM

(Boʻlgan voqea)

Yarim tun...

Laziz oʻziga keldi. Koʻzlari deraza darpardalarining mayin hilpirab turganligini koʻrgach, qoʻllarini qimirlatishni xohladi. Ammo qoʻl tomirlariga osma ukolning  ulanganligini koʻrdi. Oyoqlarini uzatib, kerilmoqchi boʻldi. Lekin negadir oyoqlari qimirlamadi, butun tanasida shunday ogʻriq sezdiki, xonani boshiga koʻtarib qichqirib yubordi:

- Ona... Onajon...

Uning ovozini eshitib, navbatchi hamshira yugurib keldi. Hamshira sadafdek tishlarini koʻrsatib, jilmaydi:

- Yo xudoyim, u koʻzini ochdi! -  dedi-yu shoshib xonani tark etdi. Va yonida doʻxtirlar bilan kirib  keldi. Ular rus tilida bir nimalarni gapirishdi. Laziz kasalxonada ekanligini bildi-yu, lekin oʻzi bilan nima hodisalar yuz berganligini fahmlay olmadi. Faqat tanasidagi ogʻriqdan ingrandi. Oyoqlari ustiga oppoq choyshab yopilganligini koʻrdi. U uzun boʻyli boʻlganligi sababli har doim oyoqlarini karavotga sigʻmay, chetga osiltirib yotar edi. Bugun esa karavotda oyoqlari yoʻqligini sezdi. Ammo koʻzlariga ishonmadi, yana va yana oyoqlarini izladi. Ikkala oyogʻining tizzasidan past qismi kesib tashlanganini koʻrdi. Choyshab sirtidan uning  kalta-kalta son boldirlari choyshab yupqaligi uchun koʻrinib turardi.

- Oyoqlarim! – u qoʻliga ulangan osma ukolni bir zarbda uzib yubordi, mayda shlang osilib, yerga suyuq modda tomchilay boshladi. Yana ikki nafar doʻxtir yugurib xonaga kirdilar, Lazizning holatini  koʻrib, tez orada unga tinchlantiruvchi ukol qildilar. Lazizni qora ter bosdi. U oʻz holiga achinganligidan koʻz yoshlari yuzini yuva boshladi. U yana hushidan ketdi...

Laziz 10 kun shu ahvolda yotdi. Oʻziga kelganida oʻrnida oʻzi emas, xuddi boshqa birov yotgandek tuyuldi. Yarim tunda bosinqirab qichqirar, onasini chaqirardi. Koʻzlarini ochib, oʻzining ahvolini koʻrishni istamadi. Sekin-sekin roʻy bergan voqealarni eslashga urindi...

Togʻasining oʻgʻli Aʼzam necha yilki Rossiya davlatiga oʻz mashinasida kirakashlik qiladi. Ular bexos Mangʻit shahrida uchrashib qoldilar. Aʼzam:

- Rossiya davlatiga ishlash uchun ketmoqchiman, yoʻl taraddudini koʻrayapman, – dedi. Laziz ham aynan shunday niyatda yurganini, 3-4 oy ishlab kelishni moʻljallayotganini aytdi.

- Agar biror fabrika yoki zavodga ishga joylashsam, bir-ikki soʻm jamgʻarib, muammolarimni hal etardim, - deyishi bilan Aʼzam uni oʻzi bilan birga  ketishga koʻndirdi.

Mana, toʻrt oyki Rossiyaning eng chekka bir qishlogʻida, fermerga yordamchi boʻlib ishga joylashdi. Ikki oylik maoshini olib uyiga  joʻnatdi. Bugun esa yana maosh berishdi. Qishloq bilan shahar oraligʻi 13 kilometr masofa, u yayov shaharchaga otlandi. Kerakli narsalarini xarid qilishni diliga tugdi. Kafega  kirib ovqatlandi, toʻyib ichdi, oʻzini butkul unutdi. Keyin-chi? U ogʻir xoʻrsindi, eslashga qancha harakat qilmasin, eslay olmadi.

U ichkilikdan sarmast gandiraklab, qishloq yoʻliga chiqdi.

Goh toʻxtab, goh oʻtirib, dam olib, irodasi oʻziga boʻysunmasa ham qishloq soʻqmogʻiga bir amallab chiqib oldi. Yoʻlni poyezd yoʻli kesib oʻtardi. Poyezd oʻtadigan yoʻl ancha baland edi. U emaklab poyezd yoʻliga chiqib oldi. Qattiq charchadi, oyoqlarini relslar ustiga uzatdi-da gavdasini orqaga tashlab, koʻzi ilindi. Mastlik va charchoq tufayli qattiq uyquga ketdi.

Uzoqlardan kelayotgan poyezd ovozi, uning  ogohlantiruvchi chinqirigʻi ham uni uygʻota olmadi. Uzoqroqda qoʻy boqib yurgan choʻpon yordamga yugurdi. Tayogʻini balandga koʻtarib, jon holatda qichqirar, ammo, gʻofil banda uni eshitmasdi. Shiddat  bilan chinqirib kelayotgan poyezd Lazizning oyoqlarini majaqlagancha bir zumda koʻzdan gʻoyib boʻldi. Choʻpon Lazizni shu holatida tashlab keta olmadi. Tanimasa ham uni kasalxonaga joylashtirib, roʻy bergan hodisadan odamlarni xabardor qilib ketgan edi.

Bu voqealarni doʻxtirlardan eshitgach, Laziz oʻzidan-oʻzi jirkandi. Alamdan koʻkragiga mushtlari bilan urib, "oyoqlarim, oyoqlarim”, deya hushidan ketdi...

Zuhra AHMEDOVA.

(Foto - http://storage.kun.uz)