AYoL DARDI

(Bölgan voqea)

Men kollejda endigina birinçi bosqiç öquvçisi edim. Niyatim mohir tikuvçi böliş yoki öz biznes loyihamni işlab çiqib, tadbirkor bölmoqçi edim. Öqiş bilan ovora bölib yurgan kunlarim edi. Bir kuni öqişdan çiqib qaytib kelayotsam, oldimdan bir yigit çiqdi. Baland böyli, qoşi-közi qora, çiroyli. U men bilan tanişmoqçiligini, unga yoqişimni aytdi. Men esa özimni beparvo tutardim-u, ammo hayolim unda edi, lekin heç sezdirmasdim.

Mendan ança katta bölsa ham men u yigitni sevardim, uning sözidan çiqmasdim. Kunlarning birida uni uyidagilari uylantirmoqçiligini, xöp desam menga uylanişini aytdi. Haş-paş degunça töy ham ötdi... Men töydan söng tuşundim yoşligimni, hayotga tayyor emasligimni, kelinlik hali menga ança oğirlik qilişini ham. Qaynonamning öjarligiga çiday olmasdim, har doim yonimni oladigan erim töydan keyin  meni unutdi. Uydagi mendan katta qayinsinglimning meni tekşirişi, yöq joydan janjal çiqarişi, uni deb erim ham menga urişişidan özimni xuddi bir quldek his qilardim. Ohir-oqibat turmuş muştlariga çidamasdan ota uyimga ketib qoldim. Buni qarang, hatto öz uyimga ham siğmadim, ota-onam "özing qazigan çuqurga özing tuşding”, deyişdi. Çiqqan qiz çiydan taşqari, deyişgani rost ekan, avvalgidek qabul qilişmadi va yana kelgan kunimoq ota-onam erimnikiga olib borib qöyişdi. Qaynonamning esa şu kundan boşlab menga munosabati özgardi, bilmaganlarimni örgata boşladi. Oradan bir oy ötib, qaynsinglimning ham baxti oçilib, turmuşga çiqdi. Hamma narsa endi joy-joyiga tuşdi, deb yursam, menga erimning munosabati özgarib qoldi. Hadeb urişib, hatto qöl ham kötaradigan böldi. Men jim, çidaşga majbur edim. Uyga borolmayman, ularni ham qiynamay, deyman. Közim oldida u boşqa qiz bilan telefonda gaplaşardi. Bir kuni: "sen uyingga ket, menga keraging yöq”, - dedi. Unga men biz bir oila ekanligimizni aytsam, u yuzsizlarça ustimdan kuldi. Men yana ota uyimga ketdim, uydagilarga heç narsa demadim, ammo endi qaytiş niyatim yöqligini aytdim va qarorim qatʼiyligini tuşuntirdim. Bir ahvolda ekanimni sezgan oila aʼzolarim heç narsa deyişmadi va meni yolğiz qoldirişdi. Ammo onamning har 5 daqiqada nimanidir sezganday, bahonalab yonimga kelişi uning yuzidagi xavotirdan şunday sezilib turardi-yu, heç narsa demas edi. Men esa bu hayotdan çarçagan edim, haqiqatan ham öz jonimga qasd qilişni öylardim. Biroq heç fursat topolmasdim. Tun yarim bölganida uydagilar ança tinçib qolişdi, yonimda singlim uxlab yotardi. Sekin örnimdan turdim va molxona tomonga yurdim. Molxona eşigi oçiq turgan ekan. Mening taşqariga çiqqanimni heç kim sezmadi. Butun aʼzoyi badanimni titroq bosdi. Tun juda qoronği,  osmonni qora bulut qoplagan, havo sovuq edi. Bir payt hovlidagi katta örik ostidagi supa tomondan kimningdir yiğlagan ovozi quloğimga çalindi. Oldin bir oz qörqdim, keyin jim turib eşitsam, bu otamning ovozi ekan: "Ey xudo, men senga nima yomonlik qildim, qanday gunoh qildim? Xato qilgan bölsam meni jazola, farzandimda nima ayb”, deyayotgan edi.

Şu kungaça otamning yiğlaganini heç körmagan edim, buni körib, qattiq qiynaldim va qalbim osmonida qandaydir yoruğlik körindi. Men taslim bölmasligim, hali köp yaxşi işlar qilişim kerakligini öyladim va uyga qaytib kirdim. Şu kungaça faqat öşa, mening qadrimga yetmaydigan inson uçun yaşabman, endi men şu kunlarga kelgunimça tarbiyalab, menga hayot bağişlagan insonlar uçun yaşayman, degan qarorga keldim. Bu dunyoda çin döst faqat ota-ona ekanini tuşundim.

Öşa paytda kollejda tengqurlarim 2-bosqiçni tugatiş arafasida edilar. Öqişga bora boşladim. Ammo tengdoşlarimga oldingidek qöşila olmasdim. 2-bosqiçni tugatib, tikuvçilikni örganiş uçun mahallamizdagi mohir tikuvçiga şogird böldim, oilamdagilar meni har tomonlama qöllab turişdi.

Bir kuni öz qölim bilan onamga köylak tikib berdim, u juda xursand böldi. 3 oy içida men ham ustozim darajasiga yetdim va otam menga tikuv maşinasi olib berdi. Mijozlarim köpaydi. Bu yil men kollejni tugataman. Bitiruvçilarga kredit berilişi haqida eşitdim va öz biznes loyihamni işlay boşladim. Bu orada odamlarning gap-sözi ança tinçib qolgandi.

Biznes loyiham qöllab-quvvatlanib, imtiyozli kredit oldim va kiçikroq bölsa ham tikuv tsexi oçdim, beş nafar qizni iş bilan taʼminladim. Oldin tikkan kiyim-keçaklarni bozorda sotdik keyin har xil korxona va muassasalar bilan şartnoma tuzdim va oradan 3-yil ötib, men katta bir tsex egasi, tadbirkor ayolga aylandim. Bankdagi qarzimni ham  tölab, özimni ança önglab oldim.

28 yoşimda haqiqiy baxtimni topdim. Men özaro hurmat va mehr-oqibat hamma narsadan ustun tutiladigan oilaga kelin böldim. Işlarim ham ança rivojlandi. Oradan bir yil ötib, egizak farzand kördik. Bundan hammamiz suyundik. Hozir eng baxtiyor oila sohibasiman.

Aytaversam, mening umrim bir kitob. Har kim öz asarini özi yaratarkan. Umr kitobining har sahifasi gözal bölişi insonning öz qölida. Öz baxtimiz, özimizning qölimizda. Insonga umr degan uluğ  neʼmat berildimi, şunga  munosib yaşamoği kerak. Tökilayotgan xazonlar örnida qolgan murtaklar qişdan omon çiqsa, bahorda yana barg yozadi. Boşqa joydan emas, xuddi öşa uzilgan barg örnidan çiqadi yaşil barglar...

Inson ham şunday, umr kuzaklari va qişlarining azoblariga bardoş bersa, egilmasa, albatta gullaş fasliga yetadi...

Ayolning dardlarini oqqa köçirgan Yulduz YuSUPOVA, Amudaryo melioratsiya va suv xöjaligi kasb-hunar kolleji öquvçisi.