ISTIQLOL AVLODLARIGA

Ikkinchi jahon urushida bir yarim million oʻzbekistonlik frontga joʻnagan, besh yuz ming yigit qaytmagan.

Tarixda kim, qanday nomlandi millat,

Yurt, el deb jonini tikkanlar, biroq –

Skifmi, soʻgʻdmi, turk, oʻgʻuz elat –

Har qizi – Toʻmaris, har oʻgʻli – Shiroq!

Sher qilib oʻstirgan har oʻgʻlin, qizin,

Oʻzganing yurtiga tikmagan koʻzin!

Yovdan ne qoladi? – Aza va armon,

Yurt uchun jon olib, jon bergan – haqdir.

Daryoga rang berib oqsa qirmiz qon,

Manglayga urushni yozsa gar taqdir.

Xalqim degan: “Saqla oʻzliging oʻzing,

Alpomish boʻl, oʻgʻlim! Barchin boʻl, qizim!”

Gʻajimoq niyatda qashqirlar, itlar,

Birlari quturib, birlari pisib.

Doro-yu Iskandar, Kir, Chingiz, Gitler

Qon ichmoqqa kelgan, ketgan qon qusib!

Spitamen, Muqanna, Torobiy, Mazdak –

Hurlik, tinchlik edi bularda maslak!

Beruniy samoyu arzning tarxin

Sharqu Gʻarb ahliga etganda bayon.

Sino-yu Ulugʻbek, Naqshbandiyga

Olam, Gʻayb sirlari boʻlganda ayon.

Tan oldi ajdodlar dahosin dunyo,

Faxr etmay, unutmoq mumkinmi? Aslo!

Bir yigit oʻlsa ham – el uchun motam,

Urush qurbonlarin yodda mahkam tut!

Toʻy ham koʻrolmasdan ketgan, qaytmagan –

Besh yuz ming Yigit-a, besh yuz ming Yigit!

Qadrla, yod ayla, ogoh boʻl, ogoh!

Shahidlar xotirin unutmoq – gunoh!

Ajdodlar ruhidan madad, kuch olib,

Duo qil, yod ayla tong-u shomlarda.

Ilmda, sportda boʻl mudom gʻolib,

Katta arenalar – izdihomlarda.

Joʻsh ursin yuraging, tomirda qoning,

Yuksak tut bayrogʻin Oʻzbekistonning!

Tilsiz, xotirasiz millat – xayol, puch,

Manqurtdir boʻlsa kim oʻtmishdan judo.

Manguberdi ruhi – Polvon pirga kuch,

Istiqlolga qadar qancha jon fido.

Barini, barini yodlab, xotirlab.

Istiqlol avlodi, yashang qadrlab!

Tursunboy ABDULLAYeV.