ISTIQLOL AVLODLARIGA

Ikkinçi jahon uruşida bir yarim million özbekistonlik frontga jönagan, beş yuz ming yigit qaytmagan.

Tarixda kim, qanday nomlandi millat,

Yurt, el deb jonini tikkanlar, biroq –

Skifmi, söğdmi, turk, öğuz elat –

Har qizi – Tömaris, har öğli – Şiroq!

Şer qilib östirgan har öğlin, qizin,

Özganing yurtiga tikmagan közin!

Yovdan ne qoladi? – Aza va armon,

Yurt uçun jon olib, jon bergan – haqdir.

Daryoga rang berib oqsa qirmiz qon,

Manglayga uruşni yozsa gar taqdir.

Xalqim degan: “Saqla özliging özing,

Alpomiş böl, öğlim! Barçin böl, qizim!”

Ğajimoq niyatda qaşqirlar, itlar,

Birlari quturib, birlari pisib.

Doro-yu Iskandar, Kir, Çingiz, Gitler

Qon içmoqqa kelgan, ketgan qon qusib!

Spitamen, Muqanna, Torobiy, Mazdak –

Hurlik, tinçlik edi bularda maslak!

Beruniy samoyu arzning tarxin

Şarqu Ğarb ahliga etganda bayon.

Sino-yu Uluğbek, Naqşbandiyga

Olam, Ğayb sirlari bölganda ayon.

Tan oldi ajdodlar dahosin dunyo,

Faxr etmay, unutmoq mumkinmi? Aslo!

Bir yigit ölsa ham – el uçun motam,

Uruş qurbonlarin yodda mahkam tut!

Töy ham körolmasdan ketgan, qaytmagan –

Beş yuz ming Yigit-a, beş yuz ming Yigit!

Qadrla, yod ayla, ogoh böl, ogoh!

Şahidlar xotirin unutmoq – gunoh!

Ajdodlar ruhidan madad, kuç olib,

Duo qil, yod ayla tong-u şomlarda.

Ilmda, sportda böl mudom ğolib,

Katta arenalar – izdihomlarda.

Jöş ursin yuraging, tomirda qoning,

Yuksak tut bayroğin Özbekistonning!

Tilsiz, xotirasiz millat – xayol, puç,

Manqurtdir bölsa kim ötmişdan judo.

Manguberdi ruhi – Polvon pirga kuç,

Istiqlolga qadar qança jon fido.

Barini, barini yodlab, xotirlab.

Istiqlol avlodi, yaşang qadrlab!

Tursunboy ABDULLAYeV.