Гуноҳ ва савоб
Дунёнинг ишлари шу экан-да... Гуноҳ билан савобнинг ўртасида фақат биттагина кўприк бор эканлигини мен илгари билмасдим, тўғрироғи, ўйламасдим. Бу кўприкнинг қайси тарафига ўтиш инсоннинг ўзига боғлиқ экан...
Ўшанда у йигирма ёшларда эди. Йигитчанинг исми Камрон. Ота-онаси унга яхшироқ қиз топиб, уйлантириш мақсадида кўпгина жойларга совчиликка боришган-у, аммо ўғли пайсалга солавергач, тўй мавзуси вақтинчалик тўхтатилди. Камрон одобли, зиёли, яхши йигит, бунинг устига тайинли ишда ишлайди, маоши ҳам оиласига етиб турибди.
Камронларнинг қишлоғида қўшнилар аҳилликда ҳаёт кечиришади. Уларнинг ёнгинасидаги уйда, битта чол ва кампир яшарди. Улар етимхонадан бола асраб олишган. Аслида-ку ўзларининг битта қизлари бор бўлган. Лекин у қиз ўн етти ёшларида битта йигит билан қочиб кетган. Шундан сўнг ота-онаси қизни "оқ” қилишган. У қиз ўшандан буён қайтиб келмаган. Гап-сўзларга чидолмаган ота-она Камронларнинг қишлоғига келиб яшай бошлашган. Камрон бу ҳақда эшитмаганди...
Кунлари гоҳ илиқ, гоҳ салқин, гоҳо қуёшли, гоҳо паға булутлар бир зумда хўмрайиб шаррос ёмғир қуйиб беради. Мана шунақанги об-ҳаво Камроннинг саломатлигига таъсир қилди шекилли, бир зумда мазаси қочиб қолди ва касалхонага ётди. Қўшни палатада битта ўрта ёшли аёл ва битта қиз даволанаётган экан. Камрон улар билан танишиб, ҳол-аҳвол сўрашиб бўлгач, хонага врач кириб келди ва ҳалиги қизнинг ташхис варақаларини кўрсатди ва нималарнидир узоқ гаплашишди.
Айтишича, қизда оғирроқ касалнинг аломати бормиш. Бир пасдан сўнг врач чиқиб кетди. Ҳалиги қиз, чуқур ҳўрсинди-ю юм-юм йиғлай бошлади. У оғир дардга чалинибди.
Комрон:
- Синглим, неча ёшдасиз? – деб сўради. Қиз, ўн тўққизга кирганини, бундан уч йил бурун битта йигит билан қочиб кетиб, кейин у йигитнинг оилали эканлигини билгач, анча қийналгани-ни, хуллас, ҳамма дардларини тўкиб солди. Унинг ҳасратларини эшитиб ўтирган Камроннинг чин дилдан қизга раҳми келди. Ҳаттоки уни бу касалдан қутқариш учун, ҳамма нарсага тайёр эди. Раҳмдиллиги ўзига душман бўлишини билмаганди-да бояқиш. Камрон қизга савол нигоҳи билан қаради ва қандай дардлигини сўради. Латофат битта дориси борлигини, аммо бу дорининг пулини ўн йил ишласа ҳам тополмаслигини айтди.
Ўша кундан бошлаб, Камроннинг юрагига ғулғула тушди. Уни севиб қолдимикан, исми-жисмига монанд латофатли экан. Уни алдаган аблаҳни топсамми, тинч қўймасдим, деган ҳаёллар оғушида чуқур ўйга чўмарди ва кейинчалик бу қарашлари ўзгара бошлади. Камрон ҳаётга юзаки қараётганини тушуниб етди. Камрон касалхонадан чиқиши билан ҳалиги қизнинг айтган дорисини топиш пайига тушиб қолди. Ҳаттоки кечалари ҳам тиним билмай ишларди. Кунлардан бир куни Камрон йиққан пули дорига етмаслигини билди ва ичидаги шайтон уни йўлдан урди. Ўйланиб-ўйланиб, қўшниси бўлган ҳалиги чол ва кампирнинг битта-ю битта сигирини ўғирлашга қарор қилди...
Дорини сотиб олгач, Латофатга уни олиб бориб берди-ю лекин "бузоқнинг югургани сомонхонагача” бўлди. Чол ва кампир Камронни қаматмоқчи бўлди-ю, аммо Латофат уларнинг "оқ” қилган қизи эканлигини билгач, уни кечирди.
Бу қиз нима бўлса ҳам уларнинг фарзанди, Камрон уни тузатиш учун бу ишни қилди ахир. Қиз тузалди, аммо ота-она уни кечиришмади. Комрон эса савоб иш қиламан, деб гуноҳга ботди.
Қиссадан ҳисса шуки: инсон савобли, хайрли ишларни кўп қилиши керак аммо бу ишларни гуноҳ сўқмоғининг яқинига йўламасдан қилиши керак. Ота-онанинг дуоси – ҳар недан бебаҳо, муқаддас.
Зеро, ота-она рози – худо рози.
Азиза МАДРАҲИМОВА,
Манғит иқтисодиёт касб-ҳунар коллежи ўқувчиси.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
