Одамийлик

Яхшиларнинг бори яхши-да!

Одатдагидек ўқишдан қайтаётгандим. Мендан ўн-ўн беш қадам олдинда бошланғич синфлар ўқувчилари бўлса керак, папка осган кичкина болалар боришарди.

Йўл сирпанчиқ, кун совуқ. Устларидаги қалин кийимлари юришга бироз ноқулай эдими, болаларшошилмас, нималар ҳақдадир гаплашиб боришарди. Шунда улардан бирининг оёғи тойиб, йўлак ўртасига чалқанча йиқилди. Ёнидагилар гап билан бўлиб, унинг қандай йиқилганини ҳам сезмай қолишди.

Мактаб ўқувчиси бўлса ҳам бола болалигига бордими ё бирон жойи оғридими, ўрнидан туришга ҳаракат қилиш ўрнига йиғлаб юборди.

Шу пайт йўлдан кесиб ўтиб, йўлакка етган бир онахон дарров болани ўрнидан турғазди. Устларини қоқиб, папкасини елкасига осди.

- Вой, болам-эй, - деди ачиниб. – Ўзинг яхши болага ўхшайсан-у, эҳтиёт бўлиб юрмабсанда.

Аёл болани ўзига қаратди.

- Нечанчи синфсан? – йиғидан чалғитиш учун сўради. Ҳамон ҳиқиллашдан тўхтолмаётган бола ўрнига ёнидагилар чувиллашди:

- Иккинчи синф, иккинчи.

- Сен яхши ўқисанг керак-а, юзларинг айтиб турибди яхши бола эканингни, - деди онахон болани овутиш учун.

Боланинг совуқдан, йиғидан қизарган юзларига табассум ёйилиб:

- Ҳмм, - деди бошини силкиб. Шунда унинг кўзлари қувончдан чақнаб кетди. Болаларга эҳтиёт бўлиб кетишни тайинлаб, аёл ўз йўлига бурилди. Бола мамнун жилмайиб хайрлашди. Бу мамнунлик онахон унинг яхши бола эканини тополгани учунмиди, бола қувониб кетди. Менинг ҳаётимда ҳам шунга ўхшаш воқеа содир бўлгани ёдимга тушди.

Мактабга эндигина борган кунларим эди. Икки чақиримча масофа чарчатдими ё куннинг иссиғими, ҳарқалай уйимизга яқин қолганида йўл ўртасига ўтириб йиғлаганман. Ўшанда бир қиз кимнинг қизисан, нега йиғлаб ўтирибсан, деб овутиб уйга олиб келиб кетган. Мен отамнинг онамнинг исмларини айтганимда:

- Ўзимнинг синглим экансан-ку, - деганди кулиб. Мен ростданам қариндошимга дуч келдим, деб қувониб, етаклашиб уйга келганман. Онам қайта-қайта раҳмат айтиб мени олиб қолди. Бир нотаниш қизнинг мени уйга етолмай йўлда йиғлаб ўтирганимда гоҳ кўтариб, гоҳ етаклаб олиб келиб кетганини неча кунгача қувониб кўшниларга айтиб юрди.

Орадан мана неча йиллар ўтиб кетди. Ўша воқеа ҳамон эсимда, худди ҳозиргина рўй бергандек, кўп эслайман. Ҳар сафар эслаганим сайин кўнглим ёришиб, қувониб кетавераман. Яхшилик яхши-да, яхшиларнинг ҳам бори яхши-да.

Азиза ИСМОИЛОВА.