Тинчлик - буюк бахт

Бу йил мен ҳаётимнинг тўқсонинчи йилига қадам қўйдим. Болалигим элнинг қаҳатчилик йилларига тўғри келган. Бироқ отам ёғочсоз уста бўлганлиги сабабли бошқалардан яхшироқ яшардик. Вояга етар-етмасимдан иккинчи жаҳон уруши бошланиб кетди. Ишга яроқли эркакларнинг бари урушга сафарбар этилиб, ҳамма ишлар хотин-қизларнинг зиммасига тушди.

Мен қисқа муддатли Манғит МТСидаги тракторчилар тайёрлаш курсида ўқиб, тракторчилик қила бошладим. Чунки техника кучисиз деҳқончилик қилиш қийин эди. Туманда турли экин, кўпроқ буғдой, жўхори, пахта экилар, одамлар етиштирган ҳамма ҳосилини урушга жўнатар, ҳеч ким ўзимга бир ҳовучи қолсин, демасди. Қанчалик кўп озиқ-овқат юборсак, шунчалик қувонардик. Чунки кимнингдир отаси, акаси ё укаси урушда эди. Урушга одам олинмаган оила кам эди.

Менинг отам, 3 нафар акаларим ҳам урушга кетгач, уйда кўзи ожиз онам, катта акам Қурбонбой Жуманиёзовнинг аёли – чечам учаламиз қолдик. Ўша қаро кунларда бошимиздан ўтмаган ситам, уқубатлар қолмади. Отам – Жуманиёз уста, акаларим Аҳмад, Йўлдош Жуманиёзовлардан кетма-кет қорахат келди. Фақат Қурбонбой акам ярим жон бўлиб қайтиб келди.

Урушдан кейинги оғир тикланиш йиллари ҳам ўн беш йилдан зиёд чўзилди. У қийинчиликни ҳам халқимиз сабр-тоқат, қаноат, матонат билан енгди.

Ҳаётимнинг алғов-далғовли, таҳликали кунлари орадан қанчавақт ўтса ҳам ҳеч ёдимдан чиқмайди. Худди ҳозиргидек кўз ўнгимда: уруш йиллари армияга чақирилаётган йигитларни Манғит МТСга тўплаб, эшак аравада Қипчоққа олиб борилар, Қипчоқдан кемада Чоржўйга жўнатиларди. Отамнинг, акаларимнинг кема кўринмай қолгунча қўл силтаб кетганлари ҳеч эсимдан чиқмайди.

Шуларни ўйласам, бугунги дориламон кунларга қайта-қайта шукрона айтаман. Тонгда бехавотир уйғониб, хотиржам нонушта қилиб, эмин-эркин ишлаб, ўқиб юришнинг қанчалик буюк бахт эканлигини жуда яхши ҳис қиламан. Илоё шундай тинч замон боқий бўлсин, дея дуо қиламан доим.

Армияга бораман деб югуриб-елиб юрган йигитларни кўрганимда қувониб кетаман. Ахир тинч, осойишта ўз юртингда, ўз болаларинг юрт дахлсизлигини асраб турса, бундан улкан бахт борми?

Кекса бўлсамда газета-журналлар, телевизор орқали миллий армиямизнинг юксак жанговар салоҳият ва маҳоратга эга бўлиб бораётганини ўқиб, кўриб кўнглим тоғдай юксалади. Юртимизнинг келгусида ҳам озод ва тинч гўша бўлиб қолишига ишонаман ва бугунгидай бахтиёр кунлар учун жонини фидо қилган отам Жуманиёз уста, ўғиллари – акаларим Аҳмад Жуманиёзов, Йўлдош Жуманиёзовларнинг ва бошқада юртимизнинг фидойи ўғлонларининг номи ҳеч қачон ўчмайди, деб ўйлайман.

Юртимиз чегараларини кўз қорачиғидай асраб, бизнинг тинчлигимизни таъминлаб турган аскар ўғлонларимни, ҳарбий соҳа ходимларини Ватан ҳимоячилари куни билан чин юрагимдан табриклайман.

Жумагул ЖУМАНИЁЗОВА, Манғит шаҳри "Олмазор” маҳалласи.