Tinchlik - buyuk baxt

Bu yil men hayotimning toʻqsoninchi yiliga qadam qoʻydim. Bolaligim elning qahatchilik yillariga toʻgʻri kelgan. Biroq otam yogʻochsoz usta boʻlganligi sababli boshqalardan yaxshiroq yashardik. Voyaga yetar-yetmasimdan ikkinchi jahon urushi boshlanib ketdi. Ishga yaroqli erkaklarning bari urushga safarbar etilib, hamma ishlar xotin-qizlarning zimmasiga tushdi.

Men qisqa muddatli Mangʻit MTSidagi traktorchilar tayyorlash kursida oʻqib, traktorchilik qila boshladim. Chunki texnika kuchisiz dehqonchilik qilish qiyin edi. Tumanda turli ekin, koʻproq bugʻdoy, joʻxori, paxta ekilar, odamlar yetishtirgan hamma hosilini urushga joʻnatar, hech kim oʻzimga bir hovuchi qolsin, demasdi. Qanchalik koʻp oziq-ovqat yuborsak, shunchalik quvonardik. Chunki kimningdir otasi, akasi yo ukasi urushda edi. Urushga odam olinmagan oila kam edi.

Mening otam, 3 nafar akalarim ham urushga ketgach, uyda koʻzi ojiz onam, katta akam Qurbonboy Jumaniyozovning ayoli – checham uchalamiz qoldik. Oʻsha qaro kunlarda boshimizdan oʻtmagan sitam, uqubatlar qolmadi. Otam – Jumaniyoz usta, akalarim Ahmad, Yoʻldosh Jumaniyozovlardan ketma-ket qoraxat keldi. Faqat Qurbonboy akam yarim jon boʻlib qaytib keldi.

Urushdan keyingi ogʻir tiklanish yillari ham oʻn besh yildan ziyod choʻzildi. U qiyinchilikni ham xalqimiz sabr-toqat, qanoat, matonat bilan yengdi.

Hayotimning algʻov-dalgʻovli, tahlikali kunlari oradan qanchavaqt oʻtsa ham hech yodimdan chiqmaydi. Xuddi hozirgidek koʻz oʻngimda: urush yillari armiyaga chaqirilayotgan yigitlarni Mangʻit MTSga toʻplab, eshak aravada Qipchoqqa olib borilar, Qipchoqdan kemada Chorjoʻyga joʻnatilardi. Otamning, akalarimning kema koʻrinmay qolguncha qoʻl siltab ketganlari hech esimdan chiqmaydi.

Shularni oʻylasam, bugungi dorilamon kunlarga qayta-qayta shukrona aytaman. Tongda bexavotir uygʻonib, xotirjam nonushta qilib, emin-erkin ishlab, oʻqib yurishning qanchalik buyuk baxt ekanligini juda yaxshi his qilaman. Iloyo shunday tinch zamon boqiy boʻlsin, deya duo qilaman doim.

Armiyaga boraman deb yugurib-yelib yurgan yigitlarni koʻrganimda quvonib ketaman. Axir tinch, osoyishta oʻz yurtingda, oʻz bolalaring yurt daxlsizligini asrab tursa, bundan ulkan baxt bormi?

Keksa boʻlsamda gazeta-jurnallar, televizor orqali milliy armiyamizning yuksak jangovar salohiyat va mahoratga ega boʻlib borayotganini oʻqib, koʻrib koʻnglim togʻday yuksaladi. Yurtimizning kelgusida ham ozod va tinch goʻsha boʻlib qolishiga ishonaman va bugungiday baxtiyor kunlar uchun jonini fido qilgan otam Jumaniyoz usta, oʻgʻillari – akalarim Ahmad Jumaniyozov, Yoʻldosh Jumaniyozovlarning va boshqada yurtimizning fidoyi oʻgʻlonlarining nomi hech qachon oʻchmaydi, deb oʻylayman.

Yurtimiz chegaralarini koʻz qorachigʻiday asrab, bizning tinchligimizni taʼminlab turgan askar oʻgʻlonlarimni, harbiy soha xodimlarini Vatan himoyachilari kuni bilan chin yuragimdan tabriklayman.

Jumagul JUMANIYoZOVA, Mangʻit shahri "Olmazor” mahallasi.