Navroʻz nafasi

Hayotda goh oʻzib, kechikkanimda,

Tashvishlar komida gʻam chekkanimda.

Armonlarga tutqun, tiz choʻkkanimda,

Onamni sogʻinib, ichikkanimda –

Bir siqim tuproqda tuyaman ifor –

Vatanga koʻk solib kelganda Bahor!

Amu sohillarin kezaman yayov,

Maysarang soʻqmoqlar koʻnglimga suyov.

Anov toʻlqinlarda bir kuch bor – dayov,

Oʻshal kuch yondirar Daryoni! Lov-lov!

Koʻngillar toʻlgʻonib chekadi ozor –

“Orol!” – deb daryoga choʻkkanda Bahor!

Yurtda ish pallasi – qizgʻin jarayon,

Dunyo nigohida har taraf, har yon.

Daryosin yoʻqotgan qirgʻoqlar giryon,

Tuzlar boʻhronida diydirar osmon...

Dillarda yuksalar Vatan degan or –

Moʻynoq tomonlarda kezganda Bahor!

Oqibat, muhabbat – baridan gʻolib,

Koʻngillar-koʻngilga talpinar yonib.

Har dilga bahoriy jaranglar solib,

Orol bagʻri borar yashil rang olib.

Mehrdan suv ichib unar oʻrmonzor –

Shu yerdan boshlanar Vatanda Bahor!

Axir bu yerlarga koʻchgan bugun Xalq,

Bugun oʻzi Daryo, oʻzi Dengiz – Xalq.

Shovullab turganin koʻrdingizmi, naq

Ummonday Orolni toʻldirganin Xalq!

Bunda ona xalqim tun-u kun bedor,

Navroʻz zavqin olib kezadi Bahor!

Qumrilar juftlashib uchdilar bu dam,

In qurmoq jazmida chagʻalaylar ham.

Mehnat maydonida boʻlib jam-ul- jam,

Yerga urugʻ qadar Hazrati Odam!

Ona tabiatga mehri ustuvor

Insonlar qalbida uygʻondi Bahor!

Bugun koʻnglim mening osmon kabidir,

Ona xalqim gʻaniy, xalqim – nabidir.

Farzandlari uning ilmi kaviydir,

Tinchlik, farovonlik – el matlabidir.

Yer-u osmonlari goʻzal, betakror

Yurtimni sogʻinib keladi Bahor!

Amu suvin ichgan ulugʻ ellarda,

Yeroʻchoqlar qurdik mahallalarda.

Moʻynoq, Orol tomon eltar yoʻllarda,

Navroʻz nafasi bor qir-u choʻllarda

Sumalak sayliga koʻngillar xumor –

Har uyga koʻk terib kiradi Bahor!

Robiya YOʻLDOShEVA