Jayxun ilhomlari

Çiroq

(Yaqin ötmiş gurungi)

Bekat. Tört-beş yigit davrani örab,

Turibdi “taksist”dan yolvorib sörab:

Akkumulyator tözsa, taşlama sira,

Eskirgan bölsa ham menga ber, jöra.

...Sutkada uç soat yonadi çiroq,

Yoruğlik amalin qiliş şart, biroq.

Solyarka falon söm! Ha, undan köra,

Akkumulyatoring menga ber, jöra.

Tong bilan yumuşga bormasak bölmas,

Yuz-qölga iliq suv olmasak bölmas.

Minnatsiz, turtinib yurgandan köra,

Akkumulyatoring menga ber, jöra.

Öninçi lampaning şişasi qurum,

Olmasam bölmaydi piligin gulin.

“Svetodiod” zör lampadan köra,

Akkumulyatoring menga ber, jöra.

Maşaqqatlar yomon, aytasan nesin,

Ketkazib bölmaydi qölingdan isin.

Menga işonmasang, qöşnidan söra,

Akkumulyatoring menga ber, jöra.

Endi elektr tok qaçon keladi,

Qaçon uy yorişar, Xudo biladi.

“Bilmayman!”–dedi-ku hov fermer töra,

Akkumulyatoring menga ber, jöra.

Kördim, starterga yetmaydi kuçi,

Itarib yoqmoq ham uyat sen uçun.

Yangisin ol! Bizdan bir palovtöra,

Akkumulyatoring menga ber, jöra.

–Şukur! Bizda gaz, tok böldi farovon,

Qiş-u yoz uyimiz issiq, çaroğon.

Puling ham kerakmas, xaltangga öra,

Eski akkumulyator seniki, jöra!

Tursunboy Abdullayev.

 

Tuşlarimda sizni köray

Yaratgan Egamga iltijo qilib,

Onamning tuşimga kirişin sördim.

Neça yillar siymongiz soğinib yurib,

Bugun tuşlarimda men Sizni kördim.

Siz bilan uyğondi bugungi tonggim,

Maʼyuslanib yana öylarga toldim.

Taşvişli dunyoning ğalvalari-yu,

Yolğon ertagiga aldanib qoldim.

Ğam çökkan könglimni ovutiş uçun

Mayliga onajon, aldanib yuray.

Iltijom Egamga yetgan onlari,

Tuşlarimda faqat, men Sizni köray.

Xuşröy EŞÇONOVA.

 

ŞUNÇAKI EMAS

Men şunçaki tuğilmaganman,

Men şunçaki yaşolmayman, bas.

Yuragim şunçaki urmagay,

Muhabbatim şunçaki emas!

Ötirmasman dilimni doğlab,

Zoğlar çiqib olsa tegramga.

Yaxşilikni nonday uluğlab,

Siğinaman faqat Egamga.

Şunçakimas dardlarim, şaksiz,

Bekorgamas ayriliq, diydor.

Hayot menga yuborgan taşviş,

Sinovlarda bir xosiyat bor.

Qizğaldoqlar menga dugona,

Döstim erur jumlai başar.

Men yiğlasam bölib parvona,

Atrofimda aylanar quşlar.

Şunçaki kelmadim dunyoga şu kez,

Heç şunçaki yaşolmasman, bas.

Yuragimni örtaydi bir his,

Tuyğularim şunçaki emas!..

Aziza MADRAHIMOVA.

 

Qaçon körişamiz?

Hayot bir imtihon, sinovlari möl.

Ajralişdi qöllar, ayro tuşdi yöl.

Körişgunça xayr, jonim omon böl.

Qaçon körişamiz, Xudo biladi!

Ketaman, deganga sabab şart emas.

Mensiz yaşaş senga oğir dard emas.

Öz sözidan qaytgan aslo mard emas.

Qaçon körişamiz, Xudo biladi!

Men-çi jim, tilimni yutgança qoldim.

Qölimda gulimni tutgança qoldim.

“Har doimgi joy”da kutgança qoldim.

Qaçon körişamiz, Xudo biladi!

Bilaman, izingda oşiqlar töpdir.

Nigohing közimga qadalgan öqdir.

Körsam, senga aytar gaplarim köpdir.

Qaçon körişamiz, Xudo biladi!

Sen ketding, yölingda qoldim intizor.

Közlarimga sensiz ikki dunyo tor.

Yana körişmoqqa umidlarim bor...

Qaçon körişamiz, Xudo biladi!

Bir kun şum şaytonning tegib laʼnati.

Çin dunyoga ketsak, kelib navbati.

Men – bir dözaximan, sen – bir jannati.

Qaçon körişamiz, Xudo biladi!

Sözlarimga quloq osmading, ay, yor.

Özingça mağrursan, özingça ayyor.

Ming marta söradim – javobing tayyor:

– Qaçon körişamiz?

– Xudo biladi. . .

Komronbek Kamol,

Qangli ovuli.

 

Mehr – közda

Dardga davo istasang,

Şunday şifo bor sözda.

Buni unutmang aslo,

Azizlar, mehr – közda.

Qalb tasalli istasa,

Sözga böladi muhtoj.

Bunday paytda, ey döstim,

Qovoq uyma, qalbing oç.

Seni kutar oilang,

Ota-onang intizor.

Soğingansan-ku axir,

Bir bor sen ham yöqlab bor.

Axir diydor ğanimat,

Ularni sen yöqlab qöy.

Yaqining gar yöqotsang,

Qolar undan şirin öy.

Umr – oqar bir daryo,

U heç qaçon töxtamas.

Baxtli ötgan bugunga,

Ertangi kun öxşamas.

Yana aytaman takror:

–Mehr – közda, unutma.

Arazlagan yaqining,

Qaçon kelişin kutma!

Sen uning yoniga bor,

Könglin olgin va yaraş.

Yelkangdan toğ yiqilsin,

Özgarsin, dunyoqaraş.

Iroda Yerdoşeva,

38-maktab öquvçisi.

 

Ustoz

Kunlar sayin soğinçlardan qaynaydi qalb,

Ustozlarim mehri sabab, bilmayman dard.

Uluğ neʼmat, uluğ qadr sizga bölsin,

Siz anglatgan dunyolarga tegmaydi gard.

Şöxligimiz kötargan ham siz bölasiz,

Könglingizga tegar bölsak, jim kulasiz.

Şogirdingiz yuragida siz hamişa,

Ustozlarim, mangu porlab turasiz.

Dildora RAJABOVA.

 

Dil isyoni

Xoinlar bor azaldan:

Xiyonatdir quroli.

Nomardlik heç ölmagan,

Axrimanning qaroli.

Manqurt misol kimsalar

Tuğilsa kim gunohkor?

Kimdir emas, butun xalq

Bölar dardga giriftor.

Ona, angla kimliging,

Farzandingni öldirma.

Ota, sendan uluğroq

Köngillarni sindirma.

Vatan – bu men, deganlar

Hayot içra maşʼaldir.

Dil ziyoga yöğrilsa,

Iblislari qamaldir.

Bedor bilar: yurt nedur,

Uyğoq ötar hamişa.

Jism omon tuğilgay,

Ruh tuğilsa pokiza.

Qalbi zahar, til şirin,

Çin öğlingman demasin.

Maddohlari kerakmas,

Uluğ yöldan yurmasin.

ÖZI bergan suyuk xalq

Ul kungaça ölmaydi.

Bandasining zulmidan

Fariştalar asraydi.

Şahzod Anvar.