RAHMAT SIZGA, BIRINChI USTOZIM!

Insoniyat yaralibdiki, doimo nimagadir intilib yashaydi. Yangi-yangi choʻqqilarni zabt etishga, hayot pillapoyalaridan yuksaklikka koʻtarilishni xohlaydi. Inson avvalo xayol qiladi, keyin orzu qiladi. Eng oxirida esa, oʻsha orzu aniq rejalar bilan belgilangan va bajarilishi shart boʻlgan qatʼiy maqsadga aylanadi. Insonning oʻz oldiga qoʻygan ushbu maqsadlarini amalga oshirishda ustoz deb atalgan munis va mehribon, jonkuyar va fidoyi insonning oʻrni beqiyos. Maktabga ilk bora qadam qoʻygan kunimizdan boshlab bizni oʻz farzandidek bagʻriga bosgan, nima yaxshi-yu nima yomonligini sermaʼno va muloyim soʻzlari bilan tushuntirgan zot — bizning birinchi ustozimizdir.

Men ham maktabga ilk bor qadam qoʻygan kunlarimni eslasam, haligacha yuragim oʻzgacha boʻlib ketadi. Esimda, uyimizning oldida dugonalarim bilan qoʻgʻirchoq oʻynayotgandik. Qoʻshnimiz Bibisora opa mendan bir yosh katta qizi Shahnozani yetaklab biz tomonga kelayotgan edi. "Vuuuy, Shahnozaning maktab formasi buncha chiroyli, sochlariga taqilgan oppoq bantikni qaraya, men ham maktabga borsam, oyimga xuddi shunaqasidan oldiraman," deb qoldi Muhayyo ismli dugonam. Men ham bu vaqtda unga havas bilan tikilib qolgan edim.

Uyga gʻizzillab yugurib kirdimu, non yopish uchun xamir qorayotgan oyimga meni ham maktabga olib boring, deb xarxasha qildim. Oyim tabiiyki: "Sen hali 7 yoshga toʻlganing yoʻq, seni qabul qilishmaydi," dedilar. Oʻsha kuni oyimdan arazlab, uyga kirmasdan faqat tashqarida yurdim, ovqat ham yemadim, juda maʼyus boʻlib qoldim. Oyim esa ikki kundan keyin yonimga keldilar-da: "Maktabga borishni juda xohlaysanmi?" deb soʻradilar. Men tasdiq maʼnosini bildirib bosh qimirlatgach, "Mayli unda ertaga olib boraman" dedilar. Oʻsha kuni kechasi bir olam orzu va quvonch tufayli koʻzimga uyqu kelmagan edi. Maktabga bordik. Meni imtihon qilishdi. Imtihondan aʼlo bahoga oʻtdim. Oyim zaruriy hujjatlarni toʻplab, maktab maʼmuriyatiga topshirdilar. Shu kundan eʼtiboran menda yangi hayot boshlangan edi.

Har kuni ertalab Shahnozadek chiroyli boʻlib, Navoiy mahallasidagi 30-sonli, taʼlim rus tilida olib boriladigan maktabga bordim. Maktabda meni qahramonim kutib olardi. U inson mening birinchi oʻqituvchim Qadirova Sharofat Nazirovna edi. Men ularga taqlid qila boshladim. Ularga oʻxshab yurishni, gapirishni, tabassum qilishni xohlar edim. Husnixatimni ham xuddi ularnikidek chiroyli qilishga tirishar edim. Har kuni ularning menga: “Barakalla, chaqqon va aʼlochi oʻquvchimdan aylanay!” deb erkalab qoʻyganlari meni oʻqishga boʻlgan ishtiyoqimni yanada oshirar edi.

Shu tariqa yillar oʻtdi. Yuqori sinfda bizga har xil yangi fanlar qoʻshildi. Ushbu fanlardan bir-biridan bilimli va tajribali ustozlar bizga dars bera boshlashdi. Bu yil 10-sinfga qadam qoʻyib anchagina katta boʻldik. Kimdir maktabni tugatib, oliy oʻquv yurtiga oʻqishga kirishni koʻzlasa, kimdir biron kasb-hunar egallab, tadbirkorlik bilan shugʻullanishni niyat qilgan.

Lekin men shunga aminmanki, siz qaysi yoshda, qayerda boʻlmang, qanday kasb bilan shugʻullanmang, erishgan barcha yutuqlarimizning zamirida birinchi ustozimizning mehnatlari mujassamdir.

Kamola Oʻrazimbetova, 30-sonli maktabning 10-"A" sinf oʻquvchisi.