OZOD VA OBOD, FAROVON YuRTDA YaShASh BAXTI

Yilining toʻrt fasli ham quyoshli, oʻziga xos fayz-u tarovatli, betimsol ona yurtimizda istiqlol quyoshi porlay boshlaganiga, xalqimizning oʻz yurtiga, oʻzligiga oʻzi bek boʻlganiga yigirma toʻrt yil toʻlishiga sanoqli kunlar qolayapti.

Mustaqillik bayrami koʻngillarimizga olam jahon quvonch, oʻtgan tarixan qisqa  davrda erishilgan bunyodkorliklar, farovonliklardan faxr-iftixor tuygʻularini baxsh etish barobarida, "avval kim edig-u, bugun kim boʻldik?” degan haqqoniy savolga oʻz qalbimizdan javob topishga va bugungi dorilomon kunlarimizning qadrini chuqurroq anglashga undaydi.

"Toʻlqin” ovulida yoshi sakson beshlardan oshib ketgan faxriy oʻqituvchi Xolboy bobo degan odamoxun, oddiy soʻzlarining ham bari hazil, bari oʻgitsifat bir inson yashaydi. Otaxon doim "Bugungiday insonning qadri yuksalgan davr ilgari boʻlgan emas. Bir sotix yerdagi paxtani suvga oldirib qoʻygani uchun qamalgan odamlarni koʻrganman, rahbarlarga bir ogʻiz gap qaytargani uchun koʻchirib yuborilgan oilalarni, oʻz tomorqa yerida biroz ishlab paxta otizga sal kechikib borgani uchun kaltaklangan odamlarni bilaman. Hatto hayotdan koʻz yumgan ota-bobolarimizni ziyorat qilish, mayyitga janoza oʻqish taʼqiqlangan davrlarning ham guvohiman. Bugungi kunimizning qadriga yetmoq, el-yurtga xizmat qilmoq kerak, bolalarim”, - deya har kuni taʼkidlashdan charchamaydi. Otaxonning har bir gurungi zamirida chuqur maʼno mujassam.

Darhaqiqat, istiqloldan avvalgi davrlar haqida mulohaza yuritish – har birimizga bugungi kunimizning qadrini teranroq anglashga yordam beradi, oʻtgan kunlarimizni xayol koʻzgusidan oʻtkazishga undaydi.

Bolalik paytlarimda ovulimizda Qurbonboy usta nomi bilan mashhur juda kamtar, shirinsoʻz bir kishi boʻlardi. Oʻsha odam erta-yu kech dalada ishlasa-da tushlik vaqtida va kechalari ovul odamlarining uylarini suvoq qilib berar, pech qurar, yangi hovli-joy uchun paxsa koʻtarayotganlarning paxsasining taroshini olib berardi. U paytlarda hovli paxsalari hashar yoʻli bilan qurilar, usta kam, shuning uchun Qurbonboy ustaning ham talabgori koʻp boʻlardi. Bu ishlari uchun ustaga kim koʻylak, kim imkoni boricha guruch yo boshqa borini beraverar, usta ham mehnatiga boshqa haq soʻramay, elning duosini olib yuraverardi.

U kishi, adashmasam, 70-yillarning oʻrtalarida oilasi bilan Mangʻit shahriga koʻchib kelib oʻrnashib, yashab qoldi. Oʻsha odamning biz bilan oʻynaydigan ikki nafar qizini ovul qizlari doim sogʻinib yurardik. Nega ketib qolgani bizga qorongʻu edi. Keyinchalik onamdan surishtirib bilsam, Qurbonboy usta bir muhtojning ishini ishlab beraman, deb bir-ikki kun dala ishidan qolgan ekan. Kolxozda ishlamasang, kolxozda yashamaysan ham, degan rahbarlarning dagʻdagʻasidan dili ogʻrib, koʻchib ketgan ekan. Onam raxmatlik doim u kishini odamlarga shunchalar mehrli, kamtar, xizmati beminnat odam edi, olomonning oldida, majlisda rahbarlarning behurmat qilib baqirganiga xafa boʻlib ketdi-yu, ovulga hech qaytib kelmadi, deya eslardi.

Shularni xayolimdan oʻtkazar ekanman, milliy davlatchiligimizni, insoniy qadr-qimmatimizni tiklash, urf-odat va anʼanalarimizni, tilimizni, dinimizni, butun dunyo ilm-faniga ulkan hissa qoʻshgan ajdodlarimizning tabarruk nomlarini ulugʻlash borasida va ilm olish, ishlash, har bir odamning intellektual salohiyatini  namoyon etishi uchun keng imkoniyatlar eshigini ochib bergan istiqlolimizning qadri juda-juda beqiyos ekanligini yanada chuqur anglaganday boʻldim. Shunday kunlarga yetkazganiga shukronalar aytaman. Axir ozod va obod, farovon yurt fuqarosi boʻlish eng ulkan baxt.

Mehribon RAJABOVA, 32-sonli maktab

oʻqituvchisi.

(Foto - http://uza.uz)