Жайхун илҳомлари

Карантинда

Саломатлик – туман бойликдир,

Соғлом одам хуш чиройликдир.

Соғлигингиз ҳимоя қилинг,

Карантинга риоя қилинг.

Тоза бўлсин юз-у қўлимиз,

Тоза бўлсин ният, дилимиз,

Ойдин бўлар шунда йўлимиз,

Соғлигингиз ҳимоя қилинг,

Карантинга риоя қилинг.

Кураш билан тирикдир инсон,

Ҳаёт ўзи синов – имтиҳон,

Керак қатъий тартиб-интизом,

Соғлигингиз ҳимоя қилинг,

Карантинга риоя қилинг.

Машаққатнинг роҳати бўлар,

Қувончнинг вақт-соати бўлар,

Пўлат Жуман бахтингиз тилар,

Соғлигингиз ҳимоя қилинг,

Карантинга риоя қилинг.

Пўлат Худойберганов,

фахрий журналист.

Келажакдан умид

Етим билар ота-она қадрини,

Фарзанд не, билади тирноққа зорлар,

Биз билан қўшилиб, бирга тилайди,

Жонга жон пайвандлар ҳам дўст-у ёрлар.

Худойим бергандан кўнглим тўлибди,

Шукур, фарзандларим бахтли бўлибди!

Дунёнинг ғалваси турлидан турли,

Ким дунё йиғади,ким шон деб ёнар,

Илм олган ўзади – безаб умрни

“Эзгу фикр, амал, яхши сўз қолар” –

Донолардан олиб таълим-у сабоқ,

Ўғлим олим бўлар зўр, иншааллоҳ!

Соя-нур, оқ-қора – олам мос-у зид,

Одамзод ҳам шундай: ориф ё жоҳил,

Кўп тилаги кўлдир, Аллоҳдан умид:

Умри, ризқи, толеи бут, хулқи асил –

Ўғлим кўнгли қордай соф, оқ бўлади,

Иншааллоҳ, умри гул, боғ бўлади!

Меҳр-у оқибатга бегона бўлиб,

Одам бўлмай ўтар баъзи инсонлар,

Улар келди нима, келмади нима –

Қуртча, қумурсқача бўлмаган жонлар.

Ўғлим қалби меҳр, нурга тўлади,

Иншааллоҳ, Инсон – Одам бўлади!

Йигит-қиз камолга,бўйга етади,

Аллоҳ Ўзи севиб раво кўрган чоғ,

ЯНГИ Ўзбекистон барпо  этади!

Шодлик, бахтга бўлиб яна бу даргоҳ

Тўйхона бўлади – меҳмон тўлади,

Иншааллоҳ, шунда ҳамма бирга бўлади!

   Турсунбой Абдуллаев.

СОҒИНЧ

Хавотирлар билан ўтган куним айтсин,

Уйқу билмай бедор ўтган туним айтсин,

Ҳар бирингнинг йўлларингда тентираган,

Ором билмас, ўзни демас юрак айтсин –

ЎЗИ учун яшолмаган ширин жоним!

Келарму, деб йўл қараган кўзим айтсин,

Соғинчларда азобланган дилим айтсин.

Бораверсам, малол бўлса куёвларга,

Дея, ҳадик билан ўтган куним айтсин.

Фарзандларим – ёғду сочган офтобларим!

Онажоним, энди билдим аҳволингни,

Кеча-кундуз йўлга қараб зорлигингни.

Мана бугун ёшим ўтиб, улғайганда,

Сенинг аҳволингга тушиб турибман-да.

Соғинчларин айтолмаган онажоним!

Нолимайман, фарзандларим атрофимда

Ахир энди ҳар бирининг уйи бор-да.

Шукр қилай Аллоҳимга, ҳеч камим йўқ,

Фақатгина юрт соғинчи ўртамоқда –

Ота-онам ҳоки ётган она юртим.

Сингилларим, қариндош-у дўст-ёрларим,

Шунча йиллар етаклашган касбдошларим.

Ҳеч бўлмаса кира қолинг тушларимга,

Суҳбатлашиб, тарқаб кетсин ғуборларим.

Фақат энди хаёлларга қолди куним...

Шукур қилай, чет элдамас, юртимдаман,

Бир минг бир юз километр нима деган,

Бир қадам-ку, дейишади фарзандларим,

Улар қайдан билсин менинг соғинчларим?

Тупроғингни кўзга суртай она юртим –

Амударём, киндик қоним томган элим!

Жумагул Юнусова.