MEN NEÇUN SEVAMAN, ÖZBEKISTONNI?!
Heç öylab körganmisiz, siz Vatanni nima uçun sevasiz?
Men şu yerda tuğilib-ösganman, kindik qonim tökilgan desangiz – bu balandparvoz va umumiy gaplar bölib tuyulişi aniq. Bu savolga tayinli bir javob topa olmaymiz. Negaki, mana şu biz köz oçib körgan, muqaddas qörğon – Vatanga bölgan mehr-muhabbatni faqatgina his qiliş mumkin. Mening nazdimda, inson borki, ikki siymoga taʼrif keltira olmaydi, öşa ikki siymo insoniyatni yaşaşga çorlaydi. Biri – ona, ikkinçisi Vatan – Ona Vatan!..
Bilasizmi, men ona Özbekistonimizni kimga öxşataman? “Sen yetim emassan” badiiy filmidagi onaizorga öxşataman. Uruş öz farzandini bağridan yulib ketgan bölsa ham, boşqa millatning, boşqa bir elning ön beşta norasidasini asrab olgan, öz bolasidek mehr-u muhabbatini ayamay, bağriga bosgan öşa munis va muştipar onaga...
Ha, onalar kabi ona Özbekistonning otaşin mehri millat va elat tanlamaydi. Balki şuning uçundir, bugun uning bağrida bir qança millatlar ahillikda, bir oila farzandlariday bölib yaşayotir...
Yaqin ötmişga nazar taşlaydigan bölsak, bizning xalqimiz tahqirlangan, insoniy qadr-qimmati toptalgan, respublikamiz esa agrar va qoloq hudud edi. Bugun esa, birinçi Prezidentimiz boşlab bergan şonli yölni davom qildirayotgan, xalqparvar sarbonga ergaşgan buyuk karvonmiz. 28 yillik qisqa vaqt içida har tomonlama rivojlangan, har bir soha taraqqiy topgan, iqtidorli farzandlari dunyoni lol qoldirayotgan, yuksak maʼnaviyatli hur millatga aylandik. Yurtboşimiz Ş.Mirziyoyev olib borayotgan odilona siyosat va yuksak eʼtibor tufayli bugun xalqimiz hayotidan mamnun va rozi yaşamoqdalar. Bugun qaysi bir manzilga bormang, u yerda yangilaniş va bunyodkorlikning guvohi bölamiz. Obod manzillarni körib, yaşaşga bölgan ixlosimiz yanada ortadi.
Rossiyalik jurnalist, bugungi kunda notinçlik hukm surayotgan qaysidir davlatlarning biriga taşrif buyurdi. Va u yerdagi ahvolni örganayotib, olti-yetti yoşlardagi bolakayga közi tuşib, unga savol berdi:
– Bolakay, sening orzuing nima?
Bolakay javob berdi:
– Tongda eson-omon uyğoniş...
Çet el kanallarining biridan efirga uzatilayotgan bu körsatuvni kuzatar ekanman, murğak bolakayning bu javobini eşitib, közlarimdan yoş çiqib ketdi. Mana, tinçlikning qadri nimada?! Agarda bu savolni özbek farzandiga, Özbekiston bolasiga bersangiz – u heç ikkilanmay kelajakda kim bölişi haqida, dadasi yoki onasiga öxşab “katta odam” bölişi haqida közlari porlab javob bergan bölar edi... Aqalli mana şu holatning özi uçun erkin va ozod Vatanda yaşayotganimiz uçun şukrona aytging keladi.
Ha... Vatan bizga, menga şu kungaça köp narsalar berdi. Köp imkoniyatlar eşigini oçdi. Ammo öylab qolaman, men-çi? Men Vatanga nima berdim?
Bolaligimda harbiy bölişni, qiz bola bölişimga qaramay, men ham xuddi yigitlarga, akalarimga öxşab armiyaga borib xizmat qilişni, egnimda harbiy libos bilan qasamyod qabul qilişni orzu qilardim. Ota-onam mening bu qiziqişimni körib, jajji vatanparvarim, deya erkalardi. Taqdir taqozosi bilan men bu sohani egallay olmadim. Lekin öz oldimga aniq bir maqsad qöydim: Men Özbekistonga bölgan muhabbatimni özim tanlagan va hozirda taʼlim olayotgan soham orqali izhor etaman.
Va quyidagi şeʼrim orqali butun Özbekiston yoşlari nomidan şunday degim keladi:
Köhna Turon tuproğiga qorişib ketgan,
Bobolarning dilidagi buyuk iqrormiz.
Ey, minnatni bilmagan munisim, onam –
Özbekiston, bizga suyan, mana, biz bormiz!
Aziza MADRAHIMOVA,
Qoraqalpoq Davlat universiteti talabasi.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶