TO AYoL BOP EKAN...
Aytdilar, agarda Ayol bölmasa,
Ayol, deb tölğongan xayol bölmasa.
Samolar köşkida hilol bölmasa.,
Bu ne hol, deguvçi savol bölmasa –
Şunçalar ğarib-u nolon bu dunyo!
Bas, Ayol mehridan olam munavvar,
Faqat u nazokat bobida sarvar.
Birgina lutfidan köngil hurlanar
Va majruh dillarda umid nurlanar –
Nurlar oğuşida çaroğon dunyo!
Oşiqib boramiz, onam, jonim, deb,
Bağriga singamiz, mehribonim, deb.
Tökilib-tökilib öz ğamimiz yeb,
Şu munis köngilga beroldikmi zeb?
Turfa xil savoldan xirmon bu dunyo!
Jam bölib kelganda opa-singillar,
Dillardan yozilib ketar çigillar.
Ketamiz, jonhalak onamiz qolar,
Qöllarga tutqazib mitti tugunlar –
“Bolam!” deb közlari nigoron dunyo!
Ayollik – şundayin uluğ saltanat,
Ehromi – mehrdir, savob, saxovat.
“Yaşasa, bolam, deb yaşaydi faqat”,
U bilan har köngil baxtga yor abad –
Öşal baxt sehridan şodumon dunyo.
Qarang-a, çor taraf çunon gulladi,
Zamin-u samo ham ajib ellandi!
Tillarda bir şeva takror aylandi:
To Ayol bor ekan olam gullaydi –
Mehr-u işq mulkida osmon bu dunyo!
Gul tuting qöliga, kulsin çaraqlab,
Xuşxonlar kuylasin madhin “çah-çah”lab.
“Ayol bor!” – degan xuş sado jaranglab
“Tiriklik qudrating asra, - deb, - yo Pab!”-
Beşiklar ustida posbon bu dunyo!
Pobiya YÖLDOŞEVA.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶