HAR BIR SÖZI IBRAT
Odatdagidek peşin mahal işdan qaytayotgandim. Men kesib ötadigan köça boşida beş-olti yoşlar çamasidagi ikki bola janjallaşişardi:
- Nega itarib yubording? – yiğlamoqdan beri bölib hezlanardi biri ikkinçisiga.
- Men itarmadim, özing menga urilib ketding, - derdi ikkinçisi.
- Yöq, itarding...
Bolalarni taniganim uçun ovutiş maqsadida qadamimni tezlatdim. Şunda qarama-qarşi tarafdan kelayotgan bobo:
- Ha, jöjaxörozlar, nima böl-di? – dedi qölidagi sumkasini yerga qöyib, bolakaylarga.
Bolalar biri-biriga gal ber-may özlarini oqlaşga urinişardi.
- Kimning qizlarisiz? – dedi bobo ikkovining yelkasiga ikkala qölini qöyib kulimsiraganiça.
Bolalarga bu gap oğirroq botib, jim qolişdi. Bobo savolini yana takrorlagaç, ulardan biri:
- Men - öğilman, - dedi pisanda bilan.
- Sen-çi?
- Menam öğil bolaman, - barmoğini lablariga bosganiça sekingina javob berdi ikkinçisi.
- Şunda nega uruşayapsizlar?
Bolalar hayron bölib boboga qaraşdi.
- Öğil bolalar bunday arazçi bölmaydi. Biri yiqilsa, biri turğazib qöyadi, qoqilib ketsa, keçirib yuboraveradi. Bildinglarmi?
Bolalar boş irğaşdi. Ularning yonidan ötib ketarkanman, bir zumda bolalarni hovuridan tuşirib qöygan boboning tadbiriga tan berdim.
- Ajoyib keksalarimiz bor-da, - deyman özimga-özim. – Ular nafaqat öz xonadoniga, balki, butun yurtimizga fayz beradi. Haligi bobo şugina aralaşuvi bilan ikki murğak bolakayning köngliga yigitlik ğururi, oriyati uruğini ekib ketdi. Har bir sözi xalqimizning öziga xos odamiyligidan saboq beruvçi keksalarimiz omon bölişsin!
Dildora ABDURAHMONOVA.
(Foto - http://uza.uz)

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶